Uzasadnienie
W dniu 12 stycznia 2016 r. S. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – przywoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a.), za nieprzekazanie skargi z dnia 10 listopada 2015 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej z wniosku R. J. skierowanego do organu dnia 3 lutego 2012 r. a dotyczącego legalności wybudowania budynku mieszkalnego położonego w B. ul. A, którego skarżący jest współwłaścicielem.
W motywach wniosku jego autor wyjaśnił, iż organ winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W sprawie jednak termin ten upłynął bezskutecznie. Wskazując na powyższe wnioskodawca wystąpił nadto o zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania sądowego.
W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 28 stycznia 2016 r. organ otrzymał odpis wniosku S. M. o wymierzenie grzywny celem odniesienia się do jego treści. Zarządzenie doręczono organowi w dniu 4 lutego 2016 r. ponieważ jednak organ nie zajął stanowiska, ponownie został wezwany do udzielenia odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną. Termin do wykonania zarządzenia ponownie zakreślono na 7 dni informując, że w razie niewykonania zarządzenia sprawa zostanie rozpoznana bez stanowiska organu. Do dnia rozprawy organ nie ustosunkował się do wniosku strony skarżącej.
Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. skarżący poparł wniosek, nadto wystąpił o zasądzenie grzywny w wysokości 4000zł oraz o zwrot poniesionych kosztów, zgodnie ze złożonym pisemnym zestawieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2015 roku i w drugim półroczu 2015 roku (M.P. poz. 174) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 roku wyniosło 3.408,62 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 in fine p.p.s.a.).
Podkreślić należy, co wynika z przywołanych norm prawnych, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny, a nadto - złożenia stosownego wniosku przez stronę. Nadto zwrócić trzeba uwagę, iż dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSAiWSA 2010/1/2) podniesiono, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy bezspornym jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie 30 dnia od dnia jej otrzymania, co miało miejsce w dniu 10 listopada 2015 r. Skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dalszym ciągu nie wpłynęła do sądu.
Powyższe okoliczności oraz fakt wystąpienia przez stronę z wnioskiem o ukaranie grzywną za nieprzekazanie przedmiotowej skargi, świadczy o spełnieniu przesłanek materialnoprawnych.
Zdaniem sądu uwzględniając, że zadaniem grzywny jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej, wymierzenie grzywny w kwocie wskazanej w sentencji postanowienia zrealizuje zarówno cel represyjny środka określonego w art. 55 § 1 p.p.s.a., jak również jego funkcję prewencyjną, mobilizując organ do unikania podobnych uchybień w przyszłości.
Wobec tego sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, jak również okoliczność, iż przedmiotowej skargi organ nadal nie przekazał do sądu. Na wysokość ustalonej grzywny wpływ ma także okoliczność, iż ilość nakładanych grzywien w innych postępowaniach jest w sumie znacząca. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy sąd wywiódł, iż kwota grzywny określonej w postanowieniu w realiach niniejszej sprawy będzie odpowiednia.
Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 postanowienia. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego zwrot koszów postępowania w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu oraz wydatkom związanym ze stawiennictwem na rozprawie.
k.ż.