Uzasadnienie
W dniu 23 maja 2019 r. (data nadania pocztą) A. K. złożył do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – w skrócie: "p.p.s.a" – za nieprzekazanie skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku w sprawie o sygn.. akt II SAB/Łd 1/18.
Jednocześnie A. K. wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku A.K. wyjaśnił, że 21 września 2018 r. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którą doręczono organowi 1 października 2018 r., zatem winna być ona przesłana do sądu najpóźniej 16 października 2018 r. Jednakże pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez sąd, co uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.
Do wniosku A. K. dołączył odpis skargi za niewykonanie wyroku oraz potwierdzenie nadania skargi listem poleconym na adres organu.
W odpowiedzi na wniosek Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. podkreślił, że pismem z dnia 24 stycznia 2019 r. spółka przekazała na rzecz A. K. wnioskowane informacje w zakresie umów dotyczących kontroli biletów. Jednocześnie podniesiono, że wykonanie wyroku WSA z dnia 10 maja 2018 r. nie było możliwe dla spółki w związku z tym, że spółka nie dysponowała żądanymi informacjami, a wnioskowane przez A. K. informacje zostały mu przekazane niezwłocznie po zgromadzeniu przez spółkę stosownej dokumentacji.
W związku z tym Spółka podniosła, że skarga jest niezasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.
Stosownie do ww. przepisu w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Pamiętać jednak należy, że skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej jako: "u.d.i.p." – przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Rację ma więc wnioskodawca, że obowiązkiem Spółki było przekazanie jego skargi na bezczynność najpóźniej do 16 października 2018 r.
W tym miejscu podkreślić należy, że każda skarga do sądu administracyjnego wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne i tylko sąd jest uprawniony do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, to sąd, a nie organ administracji jest dysponentem skargi i to rolą sądu jest ocena, czy w danej sprawie bezczynność miała miejsce, czy też nie. Zatem bez względu na to, że organ pozostaje w przekonaniu, że załatwił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jego obowiązkiem było przekazanie skargi na bezczynność do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu. W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Na marginesie wskazać jedynie wypada, że ocena podniesionych przez organ argumentów, co do załatwienia wniosku A. K. o udostępnienie informacji publicznej, będzie podlegała dopiero przy rozpoznawaniu przez sąd skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, po jej przekazaniu przez organ.
W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 21 pkt 1 u.d.i.p., nie przekazał do sądu skargi A. K. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie, co obligowało sąd do wymierzenia grzywny, o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia.
W ocenie sądu wysokość grzywny w kwocie 500 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie.
Wymierzenie grzywny nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi na bezczynność, jeżeli do dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie, organ ciążącego na nim obowiązku nie wykonał. Jeżeli organ nie przekaże sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 p.p.s.a.). O rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2 p.p.s.a, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków (art. 55 § 3 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 p.p.s.a.
B.A.