Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie II SO/Łd 21/13 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. D. W. wniósł o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi na przewlekłość postępowania w kwocie 1.000 złotych. Wyjaśnił, że organ nie udzielił mu odpowiedzi na skargę w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Autor pisma wyjaśnił, że odpis skargi został doręczony organowi dnia 19 lipca 2013 r. i do tej pory organ nie udzielił na nią odpowiedzi, co jest niedopuszczalne.
W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jego oddalenie podnosząc, iż D. W. pismem z dnia 20 czerwca 2013r. wniósł skargę na decyzję w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego. W treści tej skargi jej autor podniósł także "zarzut bezczynności". Skarga wraz z aktami i udzieloną przez organ odpowiedzią została przekazana do sądu. W udzielonej odpowiedzi organ nie odniósł się do zarzutu bezczynności, ale mimo to – w ocenie organu – brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny.
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wymierzył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. grzywnę w kwocie 1000 zł. Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ powinien w terminie trzydziestu dni przekazać tą skargę do sądu wraz z odpowiedzią na nią, czego nie uczynił do dnia rozprawy.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem dnia 13 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2014 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd I instancji nie wyjaśnił charakteru pisma skarżącego z dnia 20 czerwca 2013r., zaś z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarga wraz z odpowiedzią nań i aktami sprawy została przekazana do sądu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z kolei z treścią art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjno–prewencyjny. Jest to zatem środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, publ. "Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych", 2006, nr 6, poz. 156). Zabezpiecza on konstytucyjne prawo jednostki do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), do czego konieczne jest otrzymanie przez sąd skargi wraz z wszystkimi, uporządkowanymi aktami sprawy.
Należy też zauważyć, że stosownie do treści art. 55 § 1 powołanej ustawy, "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy.
Analiza akt sprawy niniejszej nie uzasadnia jednakże uwzględnienia wniosku skarżącego. Sama bowiem skarga D. W. na niezałatwienie jego sprawy w terminie (powołana przez skarżącego pierwotnie jako bezczynność) tj. przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie ustawowym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, D. W. w swojej skardze z dnia 20 czerwca 2013 r. jednocześnie zaskarżył decyzję z dnia [...] nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję o odmowie przyznania zasiłku okresowego w miesiącu lutym 2013 r.) jak i przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postępowania przy wydawaniu tej decyzji. Organ II instancji przy piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. przekazał zatem do sądu skargę na przewlekłość postępowania wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...], odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy.
Skarga D. W. na decyzję w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 668/13 i rozpatrzona przez sąd w dniu 23 października 2013 r., natomiast skarga D. W. na przewlekle prowadzenie postępowania została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Łd 55/14 i rozpoznana w dniu 14 maja 2014 r.
Mając powyższe na względzie uznać należało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł, przekazując skargę D. W. na decyzję z dnia [...] nr [...] przekazało do tutejszego sądu również skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie. Obie skargi wpłynęły do Kolegium w dniu 20 czerwca 2013 r. i zostały przekazane do sądu w dniu 17 lipca 2013 r., a zatem w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Tym samym brak jest materialnoprawnej podstawy do wymierzenia organowi grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 151 i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
a.tp.