Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił wniosek P.L.M. o wymierzenie A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi. Sąd jednocześnie zasądził od A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na rzecz P.L.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w dniu 2 lipca 2010 roku P.L.M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., za pośrednictwem A. sp. z o.o. w Ł., skargę na bezczynność tego podmiotu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 16 sierpnia 2010 roku P.L.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosek o ukaranie kierownika jednostki grzywną, o której stanowi art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wskazując, iż A. nie przekazało w przepisanym terminie skargi do Sądu Wojewódzkiego.
W odpowiedzi na wniosek A. wniosło o jego oddalenie, wskazując iż skarga na bezczynność została przekazana do Sądu w dniu 20 lipca 2010 roku. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). A. było zobligowane przekazać przedmiotową skargę do Sądu Wojewódzkiego w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. Skargę na bezczynność tego podmiotu P.L.M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. za pośrednictwem A. w dniu 2 lipca 2010 roku, organ ten obowiązany był najpóźniej do dnia 17 lipca 2010 roku przekazać Sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Tym niemniej, dzień 17 lipca 2010 roku to była sobota. Na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a., termin na przekazanie skargi uległ wydłużeniu do następnego dnia roboczego po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ostatecznym dniem na przekazanie skargi do Sądu był zatem dzień 19 lipca 2010 roku (poniedziałek). Organ przesłał skargę do Sądu w dniu 20 lipca 2010 roku, a zatem przekroczył wspomniany termin o 1 dzień.
Z kolei wniosek o ukaranie organu grzywną z powodu przekazania skargi sądowi po terminie wynikającym z przepisu art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, został skierowany do Sądu w dniu 16 sierpnia 2010 roku. Skoro przedmiotowa skarga została doręczona do Sądu przed złożeniem wniosku o ukaranie grzywną A., jak i okoliczność, że uchybienie terminu obejmowało okres jednego dnia roboczego, Sąd uznał, iż nałożenie grzywny na organ należało uznać za zbędne. Tego rodzaju sytuacja ma – zdaniem Sądu – charakter incydentalny i jednostkowy. Dlatego wymierzanie w takim przypadku grzywny nie było celowe.
Oddalając przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na fakt naruszenia przez organ obowiązku określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie art. 208 p.p.s.a. zasądził od A. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie na powyższe orzeczenie w części dotyczącej zasad ponoszenia kosztów postępowania złożyło A. sp. z o.o. w Ł., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od wnioskodawcy na jego rzecz wspomnianych kosztów.
Postanowieniem z dnia [...] roku o sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżone postanowienie w punkcie drugim (dotyczącym kosztów) i przekazał sprawę w tym zakresie sądowi I instancji.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia NSA wskazał, że ponownie rozstrzygając w przedmiotowej sprawie o zasadach ponoszenia przez strony kosztów postępowania, Sąd I instancji powinien odnieść się do wydanego w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą [...] postanowienia kończącego postępowanie. Zobligowany jest przy tym ustalić, czy jest ono prawomocne, a także jak jego treść w świetle art. 170 p.p.s.a. wpływa na orzeczenie o zasadach ponoszenia kosztów w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Z uwagi na treść powyżej przytoczonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w pierwszej kolejności należy podnieść, iż moc wiążąca orzeczenia określona w art.170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.
Ponadto warto wyjaśnić, że wynikający z mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia.
W niniejszej sprawie okazało się konieczne odniesienie się do treści uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...], które uprawomocniło się z dniem 23 grudnia 2010 roku. Przywołanym orzeczeniem Sąd odrzucił wniesioną przez P.L.M. skargę na bezczynność A. sp. z o.o. w Ł., uznając, że A. sp. z o.o. w Ł. nie jest podmiotem do którego zastosowanie odnajdują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W świetle powyższego przyjąć należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma zasada ogólna, zawarta w art. 199 p.p.s.a., głosząca, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skoro zatem wniosek P.L.M. o wymierzenie A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi został oddalony, a w sprawie nie znajduje zastosowania żaden przepis szczególny odnoszący się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, bowiem stronie, wobec treści prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt [...], nie należy przypisywać niesumiennego lub oczywiście niewłaściwego zachowania to zasadnym pozostaje orzeczenie jak w sentencji na podstawie art.199 w związku z art. 170 i art. 190 p.p.s.a. m.ch.