Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 listopada 2012r. A. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie Radzie Miasta i Gminy D. grzywny, w wysokości 5 000 zł, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.) za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność tegoż organu w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Skarżący wskazał, iż w dniu 10 września 2012r. wniósł błędnie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rady Miasta i Gminy D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 18 września 2012r. przekazał skargę Radzie Miasta i Gminy D. z pouczeniem o terminie przesłania akt sprawy do Sądu. Podkreślił, iż mimo upływu terminu określonego w piśmie Sądu, organ nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w ocenie strony uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, gdyż organ uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Sąd.
Przy piśmie z dnia 7 stycznia 2013r. Rada Miejska w D. przekazała do Sądu uchwałę Nr [...] z dnia [...] którą podjęła w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Nadto rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] oraz uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia skargi A. K. na działalność Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, okazał się zasadny.
Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przy czym określenie w art. 154 § 6 p.p.s.a., jedynie górnej granicy dopuszczalnej wysokości grzywny oznacza, iż sąd może orzec grzywnę w zróżnicowanej, niższej wysokości. Przy jej ustaleniu winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., okres jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to, czy przed rozpoznaniem wniosku organ obowiązek wypełnił (por. postanowienie NSA z 20 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 449/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://cbois.nsa.gov.pl).
Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. zobowiązuje natomiast organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie są przedmiotem skargi, do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA, 2006/6/156).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż jak wynika z akt sprawy, z zestawienia dokumentów przesłanych przez strony, głównie przez skarżącego, skarga na bezczynność Rady Miasta i Gminy D. z dnia 10 września 2012r. – nadana w dniu 14 września 2012r., została wniesiona przez stronę bezpośrednio do tutejszego Sądu. Przy piśmie przewodnim z dnia 18 września 2012r. przedmiotową skargę Sąd przekazał organowi tj. Radzie Miasta i Gminy D. I jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarga została doręczona organowi z dniem 21 września 2012r. Co istotne, do dnia złożenia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, skarga ta nie została przekazana do Sądu z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę, do czego obliguje organ przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. Dopiero w odpowiedzi na zawiadomienie o terminie rozprawy, organ nadesłał pismo z dnia 7 stycznia 2013r., w którym jednak nie wypowiedział się w zakresie wniosku skarżącego.
Nadesłał jedynie uchwałę Nr [...] z dnia [...], którą Rada rozpatrzyła skargę A. K. na działalność Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Nadto rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] oraz uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia skargi A. K. na działalność Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, iż niewątpliwie organ nie przekazał skargi z dnia 10 września 2012r. niewywiązując się tym samym z obowiązku zakreślonego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. Żadne z nadesłanych pism nie stanowi tejże skargi, są to w istocie odpowiedzi organu na wcześniejsze wystąpienia skarżącego w tym samym lub podobnym przedmiocie. We wspomnianym piśmie z dnia 7 stycznia 2013r. organ nie zajął żadnego stanowiska w odniesieniu do zastanego stanu faktycznego. Niewątpliwie zaś niezastosowanie się do obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy w przewidzianym do tego, ustawowym terminie wypełniło przesłanki wynikające z dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a., co obligowało Sąd do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i wymierzenia Radzie Miasta i Gminy D. grzywny na podstawie wskazanego przepisu.
Na marginesie warto wskazać, mając na uwadze sformułowania skargi z dnia 10 września 2012r., iż stosownie do treści art. art. 222 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) o tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. Mieć jednakże należy na względzie, że przepis powyższy odnosi się do postępowań uregulowanych w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc do postępowań dotyczących skarg i wniosków uregulowanych w powyższej ustawie. Nie ma on natomiast zastosowanie do skargi, o jakiej mowa w art. 50 i następnych p.p.s.a., a zatem do pisma inicjującego sądową kontrolę działań organów administracji publicznej.
Co więcej, za niedopuszczalne uznać należałoby przyjęcie, iż to do organu administracji publicznej, za pomocą którego wnoszona jest skarga do sądu administracyjnego, należałoby decydowanie o charakterze tego rodzaju pisma. W powyższym zakresie obowiązkiem organu jest przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na nią do sądu, stanowiące wypełnienie obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż to wyłącznie sąd administracyjny uprawniony jest do oceny zasadności żądania strony, którego to uprawnienia nie posiada organ administracji publicznej. Zaaprobowanie poglądu, zgodnie z którym, to organ administracji decydowałby, czy dane pismo należy zakwalifikować jako skargę sądowoadministracyjną, mogłoby bowiem prowadzić do uniemożliwienia efektywnej kontroli działań organów administracji publicznej przez sąd administracyjny (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 maja 2012r., sygn.akt II SO/Po 1/12 – dostępne http://cbois.nsa.gov.pl).
Zważywszy przywołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o wymierzeniu grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 oraz 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, iż wysokość wymierzonej grzywny osiągnie cel przewidziany w przywołanej normie prawnej.
LS