Uzasadnienie
H. N. w dniu 20 sierpnia 2019 roku skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie organowi – Wójtowi Gminy Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W motywach wniosku jego autorka wyjaśniła, iż w dniu 18 lipca 2020 roku skierowała do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a następnie w dniu 14 sierpnia 2019 roku ponaglenie. H. N. wniosła o ukaranie organu grzywną w najwyższej wysokości.
W piśmie z dnia 20 stycznia 2020 roku Wójt Gminy Ł. odnosząc się do wniosku o wymierzenie organowi grzywny wyjaśnił, iż skarga H. N. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została załączona do akt sprawy, co było spowodowane niewiedzą pracownika. Organ wniósł o odstąpienie od ukarania grzywną, względnie o to by kara była jak najmniej dotkliwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 1429 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2020 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 roku (M.P. poz. 174) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2019 roku wyniosło 4.918,17 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 in fine P.p.s.a.).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13 i inne; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że H. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Wójta Gminy Ł.. Przedmiotowa skarga podnosiła zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę winno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z treści powołanego przepisu wynika, że organ miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania 15 – dniowego terminu. Nie podlega dyskusji, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga z dnia 20 sierpnia 2019, dopiero w dniu 20 stycznia 2020 roku została przekazana Sądowi.
Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.
Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. To jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wobec tego Sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, jak i to, że – jak wskazano w odpowiedzi na wniosek – organ nie dysponuje wysokokwalifikowanymi pracownikami, stąd zdarzają się dość proste błędy pracowników. Z tych powodów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota grzywny określona w postanowieniu w realiach sprawy będzie odpowiednia.
Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.
B.A.