Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2013 r. Z. W. złożył wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 18 czerwca 2013 r. na przewlekłość w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego na zakup żywności, żądając przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jego oddalenie jako bezzasadnego, podnosząc, że przedmiotową skargę Z. W. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 18 czerwca 2013 r. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przesłał skargę do organu. Wniosek wpłynął do Kolegium w dniu 1 lipca 2013 r., natomiast kolegium przekazało odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 24 lipca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, zważył, co następuje
W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.
Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 54 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
W świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny, o jakiej mowa w tym przepisie, jest nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w razie dochowania przez organ administracji tych obowiązków brak jest podstaw prawnych do ukarania organu grzywną na podstawie powołanego przepisu.
Należy wskazać, że wbrew twierdzeniom Z. W., kolegium dochowało w niniejszej sprawie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Przedmiotowa skarga została złożona przez skarżącego w dniu 18 czerwca 2013 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a więc z naruszeniem art. 54 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd przekazał skargę do kolegium, które otrzymało ją w dniu 1 lipca 2013 r. Zatem termin określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. należy liczyć od dnia 1 lipca 2013 r., a co za tym idzie stwierdzić należy, że kolegium przekazało skargę tutejszemu sądowi wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 24 lipca 2013 r. (k. 5 akt administracyjnych) - z zachowaniem ustawowego terminu.
Skoro zatem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana sądowi przez kolegium w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, nie ma podstaw do wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a., co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.