Uzasadnienie
A. T. – K., w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z babką, z którą zamieszkuje w jej mieszkaniu i utrzymuje się z emerytury babki w kwocie [...] złotych brutto oraz otrzymywanych przez siebie świadczeń z pomocy społecznej w kwocie [...] złotych oraz alimentów w kwocie [...] złotych. Wnioskodawczyni ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności i cierpi na szereg schorzeń. Do wniosku dołączono niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie decyzji przyznającej wnioskodawczyni świadczenia z pomocy społecznej, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, historie choroby, zaświadczeń lekarskich, kart leczenia szpitalnego oraz wyników badań.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Dochody wnioskodawczyni i jej babki są bowiem na tyle niskie, że – w ocenie referendarza sądowego – nie są w stanie pokryć wydatków związanych z ich najistotniejszymi potrzebami życiowymi. Ze względu jednak na to, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wnioskodawczyni w sprawie dotyczącej skargi na decyzję dotyczącą zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego zwolniona jest od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jej żądania zwolnienia od nich, jako bezprzedmiotowe podlega na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzeniu. Dlatego referendarz sądowy przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy jedynie w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.