Uzasadnienie
W dniu 4 kwietnia 2014 r. (data nadania) Spółka Y. w W. złożyła wniosek o wymierzenie grzywny Spółce P. w L. za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 5 marca 2014 r. na bezczynność Spółki P. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r.
W odpowiedzi na wniosek Spółka P. w L. wniosła o oddalenie skargi bądź ewentualnie jej odrzucenie albo o umorzenie postępowania. Spółka ta podkreśliła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, niezależnie jednak od tego przekazała przedmiotowa skargę do Sądu w ustawowym 30-dniowym terminie wraz z odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek Spółki Y. w W. o wymierzenie grzywny Spółce P. w L. jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
W przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., został przez ustawodawcę skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą".
Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, który w rozpoznawanej sprawie wynosił 15 dni od daty wpłynięcia skargi do organu.
W niniejszej sprawie jest bezspornym, że skarga Spółki Y. w W. na bezczynność Spółki P. w L., dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r., wpłynęła do tej ostatniej Spółki w dniu 7 marca 2014 r. (k. 3 akt sąd. sprawy II SAB/Lu 137/14).
Od tej daty rozpoczął się bieg piętnastodniowego terminu do wykonania przez Spółkę P. obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy.
Przedmiotowa skarga wraz z odpowiedzią na skargę i wymaganą w sprawie dokumentacją przekazana została Sądowi w dniu 4 kwietnia 2014 r. (data nadania; k. 3, 31, 47 akt sąd. sprawy II SAB/Lu 137/14), a zatem z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 24 marca 2014 r. (ostatni dzień terminu upływał w dniu następującym po dniach wolnych od pracy – art. 83 § 2 P.p.s.a.).
W tym stanie sprawy Sąd był zobligowany do wymierzenia Spółce P. grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywna ta ma bowiem charakter mieszany, dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją organowi w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdy organ dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Ta ostatnia okoliczność nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania (por. postanowienia NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13, Lex nr 1315498).
Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt nieznacznego przekroczenia przez Spółkę P. w L. terminu ustawowego oraz to, że Spółka ta nie stanowi organu administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, który ze swej istoty powołany jest do załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych. Dlatego też Sąd orzekł o wymierzeniu grzywny w najniższej, symbolicznej wysokości.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.