Uzasadnienie
Wnioskodawca, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...]złotych netto. Na koszty utrzymania koniecznego wnioskodawcy składają się wydatki na mieszkanie – [...] złotych, wyżywienie – [...] złotych, zakup odzieży – [...] złotych, środki higieny osobistej – [...] złotych oraz zakup lekarstw – [...] złotych. Przy czym wnioskodawca oświadczył, że ze względu na niską wysokość emerytury nie jest w stanie zakupić wszystkich lekarstw. Wnioskodawca jest osobą wymagającą stałego leczenia.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W sprawie niniejszej wnioskodawca żąda przyznania prawa pomocy celem zaskarżenia decyzji dotyczącej dodatku mieszkaniowego. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. h p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Zatem wnioskodawca w sprawie dotyczącej dodatku mieszkaniowego jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W takiej sytuacji zbędne jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a, jak orzeczono w punkcie II postanowienia.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru. Całość dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy pochłaniają bowiem wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego. Przy czym podkreślenia wymaga to, że dochody wnioskodawcy uniemożliwiają zakup wszystkich przypisywanych lekarstw.
Zatem pomniejszenie dochodów wnioskodawcy o jakąkolwiek kwotę, w jeszcze większym zakresie niż ma to miejsce obecnie, uniemożliwi pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Tym samym powodując w nich uszczerbek. Z tego powodu referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o czym orzekł w punkcie I postanowienia.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.