Uzasadnienie
Z. W. złożył w dniu 12 stycznia 2007r. w Ośrodku Pomocy Społecznej skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Kierownika tegoż Ośrodka, w której podnosił, że organ ten nie rozpoznał jego wniosków z dnia 21 lipca 2006r. i 24 sierpnia 2006r. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych..
W dniu 17 marca 2009r. skarżący złożył w Sądzie wniosek o ukaranie tegoż organu za nieprzekazanie powyższej skargi Sądowi w terminie określonym w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd zważył, co następuje
W świetle art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Przepis art. 54 § 2 zobowiązuje organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do przekazania sądowi administracyjnemu wniesionej skargi wraz z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni. Sąd może zatem na podstawie powołanego przepisu wymierzyć organowi grzywnę wyłącznie wówczas, gdy ustali, że organ uchybił wskazanemu terminowi.
Jak wynika z akt sprawy oznaczonej sygn. II SAB/Lu 18/07, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej przekazał w dniu 23 stycznia 2007r., a więc z zachowaniem ustawowego 30 – dniowego terminu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przedmiotową skargę Z. W. z dnia 12 stycznia 2007r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami, a skarga została przez ten Sąd oddalona wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007r., sygn. akt II SAB/Lu 18/07, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009r., sygn. akt I OSK 339/08 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji.
Wobec wykonania przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek Z. W. o ukaranie organu grzywną nie może być uwzględniony.
Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.