Postanowienie WSA w Lublinie z 17 października 2006 r., II SO/Lu 40/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 17 października 2006 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy z wniosku T. W. i M. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a oddalić wniosek.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski
Asystent sędziego Marcin Małek protokolant

Uzasadnienie

Pismem z dnia 31 sierpnia T. i M. W. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za nie przekazanie ich skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Skarżący twierdzą, że dnia 2 czerwca 2006 r. złożyli skargę na decyzje Kolegium z dnia [...]. o numerach [...] i [...]. Następnie dnia 10 lipca 2006 r. złożyli skargę na bezczynność Kolegium w związku ze skargą z dnia 2 czerwca 2006 r. Również w dniu 24 lipca 2006 r. złożyli pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego twierdząc, że nie załatwiono sprawy. Zdaniem skarżących, SKO do chwili obecnej nie przekazało skargi na bezczynność Kolegium wraz z odpowiedzią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w związku z czym wnoszą o wymierzenie organowi grzywny.

Zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego wydziału przesłano organowi kopię wniosku skarżących i wezwano do udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni od daty jego otrzymania.

W zakreślonym terminie wpłynęła odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W oparciu o dokumenty sprawy Kolegium wnosi o nieuwzględnienie wniosku jako oczywiście bezzasadnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Złożony wniosek nie może zasługiwać na uwzględnienie, z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie Sąd nie jest adresatem skargi z dnia 6 lipca 2006 r., która wpłynęła do Kolegium Odwoławczego w dniu 10 lipca 2006 r.

Ponadto jak wynika z akt sprawy skargi T. i M. W. na decyzje SKO z dnia [...]. o numerach [...] i [...] zostały przekazane w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z odpowiedziami na nie w dniu 29 czerwca i oznaczone przez Sąd sygnaturami II SA/Lu 554/06 i II SA/Lu 555/06, a następnie rozpatrzone postanowieniami Sądu z dnia 12 lipca 2006 r.

Z pisma skarżących nie wynika czego ono dotyczy jak również, że jego adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec czego słusznie organ wezwał stronę do sprecyzowania żądań zawartych w piśmie z dnia 6 lipca 2006 r.

W odpowiedzi na wezwania skarżący w dniu 24 lipca 2006 r. (data wpływu do organu) nie precyzują żądań i nie wskazują jaki akt prawny skarżą nawiązując treścią do decyzji SKO z dnia [...]. W tym stanie sprawy Kolegium przesłało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu złożone pisma celem dołączenia ich do spraw sygn. akt II SA/Lu 554/06 i II SA/Lu 555/06.

Ubocznie należy wskazać, że pisma procesowe kierowane do Sądu muszą spełniać określone wymagania formalne. Przede wszystkim z uwagi na przewagę zasady pisemności muszą jasno i precyzyjnie wskazywać adresata pisma i żądania strony. Sąd, jak również organ administracji rozpatrując pismo strony nie może domniemywać jakimi przesłankami kieruje się strona, jak również do kogo je kieruje.

Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm./ zwanej dalej "ppsa" w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa (organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ma obowiązek przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia), Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § ppsa.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku naruszenia art. 54 § 2 ppsa brak jest także przesłanek faktycznych do wymierzenia organowi administracji publicznej grzywny, dlatego Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji.