Postanowienie WSA w Lublinie z 3 lipca 2013 r., II SO/Lu 40/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku E. Ł. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

Skład

sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze z dnia 13 kwietnia 2013 r. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zarejestrowanej w sprawie oznaczonej sygn. akt II SAB/Lu 226/13) skarżąca E. Ł. zawarła wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieprzekazania do Sądu przedmiotowej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wniosek ten został wyłączony do odrębnego rozpoznania i wpisany do repertorium SO.

W piśmie z dnia 24 czerwca 2013 r. skarżąca wyjaśniła, iż jej wniosek z dnia 14 maja 2013 r. dotyczący cofnięcia skargi na bezczynność Wójta Gminy obejmuje również powyższy wniosek o wymierzenie organowi grzywny (k. 25 akt sprawy II SAB/Lu 226/13; k. 18 akt sprawy II SO/Lu 40/13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).

W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.).

W świetle art. 60 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. skarżący może cofnąć wniosek i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął wniosek.

Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, w piśmie z dnia 24 czerwca 2013 r. wyjaśniła, iż jej wniosek z dnia 14 maja 2013 r. dotyczący cofnięcia skargi na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zarejestrowanej w sprawie II SAB/Lu 226/13) dotyczy również cofnięcia wniosku o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie do Sądu wskazanej wyżej skargi (k. 25 akt sprawy II SAB/Lu 226/13; k. 18 akt sprawy II SO/Lu 40/13).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie wniosku zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.

W niniejszej sprawie Sąd odstąpił od wzywania skarżącej do uiszczenia wpisu od wniosku, z uwagi na to, że wniosek ten został cofnięty zanim podjęte zostały czynności zmierzające do jego merytorycznego rozpoznania.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.