Uzasadnienie
W skardze z dnia 20 kwietnia 2013 r. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zarejestrowanej w sprawie oznaczonej sygn. akt II SAB/Lu 274/13) skarżąca E. Ł. zawarła wniosek w wymierzenie temu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieprzekazania do sądu przedmiotowej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wniosek ten został wyłączony do odrębnego rozpoznania i wpisany do repertorium SO.
W piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. skarżąca cofnęła powyższy wniosek (k. 19).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
W świetle art. 60 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. skarżący może cofnąć wniosek i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął wniosek.
Skarżąca w piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. oświadczyła, iż cofa wniosek o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie do sądu jej skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (k. 19).
W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie wniosku zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
W niniejszej sprawie skarżący nie został wezwany do uiszczenia wpisu od wniosku.
W myśl art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Przepis ten nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy bezpośrednio po wniesieniu wniosku zostanie on skutecznie cofnięty przez wnioskodawcę, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.