Postanowienie WSA w Lublinie z 15 lipca 2020 r., II SO/Lu 5/20

Sąd

Sygn. [...] II SO/Lu 5/20 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku S. S. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu postanawia odmówić wymierzenia grzywny.

Skład

Sędzia WSA Grzegorz Grymuza przewodniczący

Uzasadnienie

Sygn. akt II SO/Lu [...]

Uzasadnienie

25 marca 2020 r. S. S. złożył wniosek o wymierzenie – na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – grzywny Prokuratorowi za nieprzekazania Sądowi w terminie skargi z 3 marca 2020 r. na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z 19 grudnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Organ przyznał, że uchybił o kilkanaście dni terminowi przekazania skargi do Sądu, lecz – jak wyjaśnił – było to spowodowane szczególną sytuacją – stanem zagrożenia epidemicznego ogłoszonym na terenie całego kraju. Skutkiem tego była zmiana systemu i czasu pracy jednostek prokuratury, co uniemożliwiło wykonanie czynności i nadanie biegu pism we właściwym terminie.

Organ podkreślił ponadto, że działalność wnioskodawcy polegająca na kierowaniu licznych pism w celu przysporzenia organowi pracy, stanowi przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia.

W przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., został przez ustawodawcę skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429; dalej także: "u.d.i.p.").

Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Poza sporem jest, że skarga S. S. z 3 marca 2020 r. na bezczynność Prokuratura, została wniesiona za pośrednictwem poczty elektronicznej. Z wyjaśnień organu wynika, że wpłynęła ona do organu 4 marca 2020 r. Skarga ta została przekazana przez organ do Sądu z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu 2 kwietnia 2020 r. (data nadania, k. 12 akt sprawy sygn. akt II SAB/Lu [...]).

Należy jednak podkreślić, że choć czynności, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., zostały podjęte przez organ po upływie piętnastodniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., to w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w tym okresie miała miejsce szczególna sytuacja prawna związana z tym, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 14 marca 2020 r. ogłoszono zagrożenia epidemicznego wprowadzono, na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433 ze zm.), a 20 marca 2020 r. ogłoszono stan epidemii, na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.).

W sprawie miał zastosowanie art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej także: ustawa koronawirusowa), zgodnie z którym, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID nie rozpoczyna się bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Zauważyć jednocześnie trzeba, że art. 15 zzs ustawy koronawirusowej został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa [...] (Dz. U. z 2020 r. poz. 875; dalej: ustawa zmieniająca). W myśl zaś art. 68 ust. 7 ustawy zmieniającej terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie tego przepisu, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), a zatem ustanie przyczyny powodującej zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło 23 maja 2020 r. Dlatego też od dnia 24 maja 2020 r. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym termin określony w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu od dnia 14 marca 2020 r., biegną dalej.

Jak wskazano wyżej, skarga S. S. z 3 marca 2020 r. na bezczynność Prokuratura, została przekazana przez organ do Sądu z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy 2 kwietnia 2020 r.

To oznacza, że organ ten nie uchybił terminowi określonemu w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., albowiem jak wynika z powołanych wyżej przepisów, bieg tego terminu był zawieszony od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r.

W tych okolicznościach wniesione przez skarżącego żądanie wymierzenia grzywny organowi było niezasadne.

Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.