Postanowienie WSA w Lublinie z 7 września 2022 r., II SO/Lu 5/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 7 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku K. K. w przedmiocie wymierzenia Dyrektorowi Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi na bezczynność organu z 2 lutego 2021 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć Dyrektorowi Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych; II. zasądzić od Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skład

Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz przewodniczący

Uzasadnienie

K. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi z 2 lutego 2021 r. dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że 2 lutego 2021 r. złożył do Dyrektora ZDW – w formie dokumentu elektronicznego za pomocą platformy ePUAP – skargę na bezczynność tego organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pomimo ustawowego obowiązku przekazania skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w terminie 15 dni od daty jej otrzymania, który to termin upływał w dniu 17 lutego 2021 r., organ przekazał skargę dopiero w 28 maja 2021 r., co oznacza, że doszło do uchybienia terminowi do przekazania skargi.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie wniosku. Wyjaśnił, że niedochowanie terminu wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) stanowi rezultat pozostawania skargi po jej złożeniu w dokumentach tymczasowych systemu informatycznego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek jest zasadny. Dyrektor ZDW nie zachował ustawowego terminu na przekazanie skargi K. K. na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do treści § 2 cytowanego artykułu, organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów).

Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2009 r., I OZ 1086/09). Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny – w sytuacji, gdy nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu – może mieć natomiast wpływ na określenie wysokości grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, sąd winien zatem ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należy zaliczyć czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a także to, czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek ten wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednak nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący w dniu 2 lutego 2021 r. wniósł za pośrednictwem Dyrektora ZDW skargę w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Przekazanie powyższej skargi Sądowi nastąpiło natomiast dopiero w dniu 28 maja 2021 r.

Organ przekroczył termin do przekazania skargi, który - w myśl art. 21 pkt 1 u.d.i.p. - upływał z dniem 17 lutego 2021 r. Okres zwłoki w przekazaniu skargi wyniósł w tym wypadku ponad trzy miesiące.

Z tych względów wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało uznać za zasadny.

Ustalając wysokość grzywny, Sąd z jednej strony uwzględnił opisaną wyżej skalę uchybienia organu, z drugiej zaś strony, jako okoliczności przemawiające na korzyść organu w kontekście ustalania wysokości grzywny, Sąd wziął pod uwagę wyjaśnienia przedstawione przez organ w odpowiedzi na wniosek, dotyczące utrudnień w funkcjonowaniu organu oraz okoliczność przekazania skargi sądowi w dniu 28 maja 2021 r., a zatem na długo przed złożeniem przez K. K. wniosku o wymierzenie grzywny. Zestawiając te okoliczności, Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości 300 złotych będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia tak jej dyscyplinującego i represyjnego, jak i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd nie dopatrzył się znamion rażącego naruszenia przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, tj. wpisu od wniosku w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.