Postanowienie WSA w Lublinie z 3 czerwca 2015 r., II SO/Lu 7/15

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku K. N. w przedmiocie wymierzenia grzywny Zakładowi [...] Sp. z o.o. w P. za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić wniosek.

Skład

Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska przewodniczący

Uzasadnienie

Ogólne warunki formalne jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 cytowanej ustawy, które w tej sprawie nie występują. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Aby więc można było posługiwać się w postępowaniu sądowoadministracyjnym podpisem elektronicznym, musi istnieć stosowny ku temu przepis we wskazanym akcie prawnym.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. Nr 130, poz. 1450 ze zm.) bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Przepis ten odsyła do ustaw szczególnych, które dopuszczają możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, bowiem w polskim systemie prawa nie ma żadnego przepisu, który generalnie zrównywałby podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym. Wśród ustaw dopuszczających stosowanie podpisu elektronicznego można wskazać Kodeks cywilny (art. 60 i art. 78 § 2), Ordynację podatkową (art. 3 pkt 13), Kodeks postępowania administracyjnego - art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1. Także Kodeks postępowania cywilnego w art. 125 § 2 przewiduje, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, pisma procesowe wnosi się na urzędowych formularzach lub na informatycznych nośnikach danych albo za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

Można zatem stwierdzić, że tam, gdzie ustawodawca chce by przed sądem lub organem administracji publicznej można było posługiwać się podpisem elektronicznym, tam w stosownych regulacjach normujących zasady postępowania przed tymi organami wprowadza odpowiednie normy prawne zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu.

W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma odpowiednika przepisów Kodeksu cywilnego, Ordynacji podatkowej, Kodeksu postępowania cywilnego czy w końcu Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje.

Zatem w obecnym stanie prawnym nie można przyjąć, iż posługiwanie się podpisem elektronicznym przez stronę postępowania sądowego w kontaktach z sądem administracyjnym jest dopuszczalne, skoro ustawodawca tego wprost nie dopuścił. Gdyby ustawa o podpisie elektronicznym miała zastosowanie wprost do wszystkich aktów prawnych regulujących wnoszenie pism, zażaleń, itp. to wówczas niepotrzebnym byłyby zmiany w innych ustawach wprost wprowadzające taką możliwość. Z samego zaś faktu obowiązywania ustawy o podpisie elektronicznym nie można wywodzić, iż sposób podpisywania pism podpisem elektronicznym jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalny, bowiem jak to wyżej zaznaczono, brak jest w procedurze sądowoadministracyjnej stosownych regulacji w tym zakresie. Przyjęcie innego stanowiska czyniłoby zbędnym wprowadzanie odpowiednich regulacji w ustawach szczególnych, skoro składanie pism procesowych podpisanych elektronicznie byłoby dopuszczalne już tylko z mocy ustawy o podpisie elektronicznym.

W niniejszej sprawie pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. K. N. złożył drogą elektroniczną wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie wymierzenia grzywny Zakładowi [...] Sp. z o.o. w P. za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie zarządzenia z dnia 4 maja 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza oraz uiszczenia wpisu. Dla dokonania powyższych czynności zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, że nieusunięcie powyższych braków we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.

Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 13 maja 2015 r., w związku z tym termin do ich wykonania upływał - w świetle art. 83 § 2 ww. ustawy - w dniu 22 maja 2015 r. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełniła braku formalnego wniosku i nie uiściła wpisu.

W myśl art. 220 § 3 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy wniosek podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niego należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 tej ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jego braków formalnych.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.