Uzasadnienie
W dniu 3 września 2014 r. G. J. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 7 października 2013 r. na bezczynność Burmistrza Miasta polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 7 czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Wniosek G. J. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
W przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., został przez ustawodawcę skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą".
Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, który w rozpoznawanej sprawie wynosił 15 dni od daty wpłynięcia skargi do organu.
W niniejszej sprawie jest bezspornym, że datowana na 7 października 2013 r. skarga G. J. na bezczynność Burmistrza Miasta, dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 7 czerwca 2013 r., wpłynęła do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta w dniu 10 października 2013 r. (k. 11).
Od tej daty rozpoczął się bieg piętnastodniowego terminu do wykonania przez organ administracji obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy. Termin ten upływał więc w dniu 25 października 2013 r.
Należy zauważyć, iż pomimo upływu ponad roku od dnia doręczenia Burmistrzowi Miasta skargi G. J. z dnia 7 października 2013 r., organ ten dotychczas nie przekazał tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy do Sądu.
W tym stanie sprawy Sąd był zobligowany do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywna ta ma charakter mieszany, dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją organowi w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdyby organ dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny (por. postanowienia NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13, Lex nr 1315498).
Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, to jest przede wszystkim fakt bezzasadnego uchylenia się przez Burmistrza Miasta od ciążącego na nim z mocy art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązku, pomimo ponad dwudziestokrotnego przekroczenia zakreślonego ustawą terminu na wykonanie tego obowiązku, a także brak wyjaśnienia przez organ przyczyn takiego zachowania.
W ocenie Sądu wysokość wymierzonej grzywny, mając na uwadze z jednej strony stopień zawinienia organu, a z drugiej – granice zakreślone w art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., jest w istocie nieznaczna.
W tym miejscu zwrócić należy również uwagę na lekceważące Sąd zachowanie organu, który pomimo doręczenia mu w dniu 29 września 2014 r. wezwania do udzielenia – w terminie siedmiu dni – odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, nie wykonał wezwania do dnia orzekania przez Sąd. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.