Uzasadnienie
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt I OW 323/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie został wyznaczony do rozpoznania wniosku M. W. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 692/12.
We wniosku o wyłączenie sędziów (k. 172 akt o sygn. II SA/Rz 692/12) skarżąca zarzuciła sędziom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie brak obiektywizmu, stronniczość w prowadzeniu jej spraw i błędnie pojętą solidarność sędziowską.
Z oświadczeń sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, złożonych w związku z wnioskiem skarżącej, wynika, iż brak jest podstaw do ich wyłączenia, ponieważ nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 19 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Treść powołanego przepisu nie wskazuje, jakiego rodzaju okoliczności mogłyby uzasadniać podejrzenie braku bezstronności i tym samym wyłączenie sędziego. Wobec powyższego, zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób przeprowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego przez sędziego rozstrzygnięcia. Mogą to być więc okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest np. stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do powstania wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Wniosek ten powinien zatem wskazywać okoliczności lub dowody uprawdopadobniające istnienie przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego. Nie ulega więc wątpliwości, że wnioskodawca, składając ów wniosek, powinien wskazać fakty, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy.
Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącej, należy podnieść, że w świetle powołanych przepisów prawa nie jest on zasadny. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziów. Tymczasem samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej, w myśl art. 19 p.p.s.a., ich wyłączenie. Oceny tej nie może zmienić subiektywne przekonanie strony co do wadliwego, niewłaściwego orzekania sędziów (postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OZ 665/08, Lex 440113). Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty nie znajdują potwierdzenia w konkretnych okolicznościach mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziów.
W sprawie nie zachodzą też przyczyny określone w art. 18 § 1 p.p.s.a., powodujące wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy.
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.