Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2022 r. P. S. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny w wysokości 50 zł Komendantowi Powiatowemu Policji (...) (dalej jako: organ) z tytułu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargi wniesionej przez wnioskodawcę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku skarżącego z 22 grudnia 2021 r. w sprawie udzielenia informacji publicznej oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że organ nie tylko nie rozpoznał jego wniosku o udzielenie informacji publicznej, ale także nie przekazał wywiedzionej przez niego skargi na bezczynność organu. Wskazał, że w jego ocenie zachowanie organu nie jest zgodne z prawem, a proponowana grzywna ma zdyscyplinować organ do przestrzegania przepisów prawa. Wyjaśnił, że minimalny zakres grzywny wynika z oczekiwania wnioskodawcy, że organ następnego dnia po otrzymaniu wniosku przekaże skargę Sądowi, gdyż w przeciwnym przypadku wysokość grzywny należałoby miarkować.
W odpowiedzi na wniosek organ poinformował, że żądany zakres informacji ma swoje podłoże w skardze złożonej przez inną osobę w dniu 25 listopada 2021 r., która została przekazana do Sądu za pośrednictwem Komendy Wojewódzkiej (...) i do chwili obecnej brak jest rozstrzygnięcia w tej sprawie. Podano, że równolegle w dniu 22 grudnia 2021 r. na adres poczty epuap organu wpłynął wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej, w którym wniósł on o udostępnienie dokumentacji stanowiącej materiały wyżej opisanej skargi. Zatem w ocenie organu wniosek ten stanowił przedmiot skargi rozpatrywanej przez Sąd w powyższej sprawie. Podniesiono ponadto, że w nadesłanym wniosku nie wykazano interesu publicznego w zakresie żądanej informacji. Wobec jednak braku stanowiska Sądu w odniesieniu do powyższej skargi w dniu 19 stycznia 2022 r. wnioskodawcy udzielono odpowiedzi o przyczynach braku udzielenia informacji publicznej uzależniając od tego dalszy tok postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jednakże zgodnie z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne w Internecie). Przy czym wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, dostępne w Internecie).
Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu, który wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. Podnieść przy tym należy, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ukaranie organu służy zatem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, dostępne w Internecie). W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu.
W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SAB/Ol 28/22 skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej wpłynęła do organu w formie elektronicznej w dniu 11 stycznia 2022 r. Z uwagi na fakt, że dotyczyła ona bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli najpóźniej do 26 stycznia 2022 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero w dniu 9 lutego 2022 r. Zatem nie ulega wątpliwości, że organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi z naruszeniem przepisów określających termin na wykonanie tych czynności. Nawet bowiem przekonanie organu, że skarga dotyczy innej sprawy już przekazanej wcześniej Sądowi, nie zwalnia organu z obowiązków określonych w wyżej powołanych przepisach.
Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd uznał, że niewykonanie obowiązków ciążących na organie nie wynikało z celowego naruszenia przepisów prawa, lecz z mylnej ich interpretacji. W tych okolicznościach wymierzona grzywna w kwocie 100 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 1 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wysokość wpisu uiszczonego przez skarżącego.