Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2010 r. B.K. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]", w której zawarła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Została ona przekazana organowi, skarżąca zaś wykonała wezwanie do przedstawienia w przepisanej formie wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Oświadczyła, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jej stan posiadania ogranicza się do mieszkania "kwaterunkowego", a dochód, składający się z zasiłku stałego i dodatku mieszkaniowego, wynosi 477 zł miesięcznie. Nadmieniła, iż nie jest w stanie spłacić zadłużenia z tytułu należności za gaz i energię elektryczną. Nie starcza jej na zakup przepisywanych lekarstw i żywności.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 243 § 1, art. 245 § 3-4 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w postaci zwolnienia od całości lub części kosztów sądowych przyznaje się osobie fizycznej na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez wnioskodawczynię dają podstawę do stwierdzenia, iż posiadane przez nią środki z trudem wystarczają na zaspokojenie fundamentalnych potrzeb życiowych, w związku z czym nie będzie jej stać jej na poniesienie choćby części ewentualnych kosztów sądowych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.