Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2009r. uzupełnionym w dniu 8 lipca 2009r. J. G. D. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie Staroście grzywny z uwagi na zwłokę w przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu z dnia 10 kwietnia 2009r.
i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż w dniu 26 marca 2009r. wystąpiła do Starosty o udostępnienie informacji publicznej zawartej w protokole wewnętrznej kontroli z dnia 30 lipca 2004r. dotyczącego pozwolenia na budowę Nr "[...]" z dnia "[...]" Wobec odmowy jej udostępnienia pismem z dnia 1 kwietnia 2009r (Nr Or. 0718-16/09) wnioskodawczyni w dniu 10 kwietnia 2009r. złożyła skargę na bezczynność Starosty. Skarżąca wywodziła, iż Starosta zobowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy niezależnie od jej uwzględnienia czy nieuwzględnienia w ustawowym 30-dniowym terminie, przewidzianym w art. 54 § 2 p. p. a. Tymczasem Starosta uchybił terminowi do przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dlatego tez winna być orzeczona wobec niego grzywna
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie wskazując, iż w istocie uwzględnił on wniosek zawarty w skardze z dnia 10 kwietnia 2009r. i przekazał kserokopię protokołu wewnętrznej kontroli z dnia 30 lipca 2004r. dotyczącego pozwolenia na budowę Nr "[...]" z dnia 21 maja 2004r. Jednocześnie przyznał, iż naruszył obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p. p.s.a. i przekazał skargę do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Na wstępie zważyć należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tych działań. Wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1 tj. którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym, w wypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynosi 15 dni.
Obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w zakreślonym przez ustawodawcę terminie nie wyłącza zarówno uwzględnienia skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., jak i przekonanie organu o jej niedopuszczalności.
Istota wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi z tytułu niewywiązania się z nałożonych ustawowo obowiązków sprowadza się do żądania zastosowania przez sąd określonego środka prawnego mającego na celu zdyscyplinowanie organu do wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. Wymierzenie grzywny następuje w razie spełnienia dwóch warunków, mianowicie stwierdzenia uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy oraz złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Grzywna pełni zatem rolę dyscyplinująco-represyjną. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, jako że wyłączną materialną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyczyny te najwyżej mogą wpływać na wysokość orzeczonej grzywny.
Stosownie do art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości co do tego, że grzywna Staroście winna być wymierzona, gdyż nie przekazał on skargi do Sądu w terminie 14 dni do czego zobowiązywała go ustawa o dostępie do informacji publicznej.
W niniejszej sprawie biorąc pod uwagę postępowanie Starosty oraz poglądy przedstawione w odpowiedzi na wniosek nie sposób jest oprzeć się stwierdzeniu, iż organ pozostawał w błędnym przekonaniu, iż przekazanie stosownej informacji publicznej zwalniało go z obowiązku przekazania skargi do Sądu. Jest to pogląd błędny i nie mógł skutkować oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny, ale oczywistym jest, iż okoliczności z powodu których skarga nie została przekazana na czas do Sądu musiały być brane pod uwagę przy ocenie zasadności wymierzenia grzywny w takiej a nie innej wysokości. Innymi słowy postępowanie organu nie wynikało ze złej woli, czy opieszałości w wykonywaniu swoich obowiązków tylko z mylnego pojmowania przepisów prawa, które w ocenie organu zwalniały go z obowiązku przekazania skargi do Sądu z racji uwzględnienia w całości wcześniejszego żądania skarżącej.
W tej sytuacji, a nadto gdy się uwzględni fakt, że żądana informacja została udzielona skarżącej pismem z dnia 20 kwietnia 2009r., stwierdzić należy iż nie zachodziła potrzeba wymierzania organowi grzywny w kwocie wyższej niż 100 złotych. Grzywna w wysokości 100 złotych z jednej strony spełni swą funkcję represyjną z drugiej zaś uświadomi Staroście, że skarga zawsze powinna być przekazana do Sądu.
Dlatego też w punkcie I postanowienia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzono Staroście grzywnę w wysokości 100 złotych. W punkcie II postanowienia na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zasądzono na rzecz J. G. D. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.