Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 grudnia 2016 r. Referendarz sądowy przychylił się do wniosku T.D. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, złożonego z zamiarem wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wyznaczona na pełnomocnika radca prawny T.L. - dostarczając Sądowi przedstawioną wnioskodawcy opinię o braku podstaw do uwzględnienia postulatu sporządzenia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" nr "[...]"w sprawie rozpatrzenia ponownej skargi na działalność organu wykonawczego - wniosła o przyznanie jej z tytułu jej sporządzenia wynagrodzenia, które nie zostało opłacone w całości ani w części.
Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), koszty te obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 4 ust. 1 i 2). Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem kryteriów określonych ust. 2 pkt 1-4. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3).
Ze względu na to, iż w rozporządzeniu nie przewidziano czynności sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi, zastosowanie znajduje jego § 5, który nakazuje w takich sytuacjach ustalić wysokość opłaty, przyjmując za podstawę opłatę w sprawach najbardziej zbliżonego rodzaju.
Według orzekającego, w odniesieniu do rozpatrywanego przypadku sprawą najbardziej zbliżonego rodzaju jest świadczenie pomocy prawnej w pierwszej instancji, w kategorii określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, za które opłata wynosi 240 zł.
Wobec tego, nie stwierdzając zaistnienia podstawy jej podwyższenia, na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.