Uzasadnienie
D. L. w dniu 6 listopada 2019 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie organowi – Burmistrzowi Miasta "[...]" - grzywny za nieprzekazanie w terminie do Sądu jego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W motywach wniosku wyjaśnił, że w dniu 13 września 2019 r. wniósł do Sądu skargę za pośrednictwem organu, a pomimo wyraźnej dyspozycji art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarga nie została przekazana w terminie, o czym dowiedział się podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem sądu w dniu 31 października 2019 r.
W odpowiedzi na wniosek, pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie, ewentualnie o wymierzenie grzywny w dolnych granicach. Podniósł, iż nie budzi wątpliwości, iż przekazanie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu, bowiem skarga została przekazana w dniu 15 listopada 2019 r. Niemniej, liczba wniosków skarżącego połączona z formą ich procedowania, stanowią dla organu dodatkowa trudność i wymagają wdrożenia w tym zakresie urzędników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 z późn. zm.), dalej jako: u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 roku (M.P. poz. 174), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2019 roku wyniosło 4.918,17 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 in fine p.p.s.a.).
Sąd podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13 i inne; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że D. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu – Burmistrza Miasta "[...]". W przedmiotowej skardze podniesiono zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie zaś do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Nie ulega wątpliwości, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga D. L. wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 13 września 2019 r., została przekazana Sądowi dopiero w dniu 15 listopada 2019 r.
Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wobec tego Sąd, określając wysokość grzywny, uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, jak i to, że – jak wskazano w odpowiedzi na wniosek – organ nie dysponuje wysokokwalifikowanymi pracownikami, stąd zdarzają się dość proste błędy pracowników. Z tych powodów Sąd, uwzględniając okoliczności sprawy, wywiódł, iż kwota grzywny określona w postanowieniu będzie odpowiednia w realiach niniejszej sprawy.
Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.