Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 15/10

Uzasadnienie

F.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek z dnia 13 lipca 2010 r. o ukaranie grzywną Prokuratora Okręgowego w O. za niedopełnienie obowiązków służbowych, tj. podjęcia czynności w związku z istniejącym, zdaniem skarżącego, zagrożeniem utraty zdrowia i życia osób na [...]. Podał, że pismem z dnia 11 maja 2010 r. zażądał wszczęcia postępowania przeciwko określonym osobom, lecz Prokuratura Okręgowa w O. odmówiła wszczęcia śledztwa i ukarania wskazanych osób.

Wnioskodawca podtrzymał powyższy wniosek pismem z dnia 26 lipca 2010 r., wskazując w nim na treść art. 47 i art. 184 Konstytucji RP oraz art. 304 § 1 kpk, jako podstawy prawne rozpoznania złożonego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga (wniosek) na nie jest dopuszczalna. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało zatem zbadać dopuszczalność wniosku. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż jest on niedopuszczalny.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 7, poz. 39 ze zm.) prokuratura jest organem ochrony prawnej, a nie organem administracji publicznej, co oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli działań podejmowanych przez wchodzących w skład tej prokuratury prokuratorów, jak również ich bezczynności. W świetle art. 8 ustawy o prokuraturze nadzór nad prawidłowością wykonywania czynności przez poszczególnych prokuratorów sprawuje prokurator przełożony, do którego powinien ewentualnie skierować swoje zastrzeżenia dotyczące zaniechania podjęcia czynności przez podległego prokuratora.

Należy ponadto zauważyć, że wskazany w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. art. 184 Konstytucji, wbrew stanowisku wnioskodawcy, nie jest podstawą do rozpoznania wniosku. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Ponieważ przedmiotem wniosku jest ukaranie grzywną Prokuratora Okręgowego za niedopełnienie obowiązków służbowych, nie budzi wątpliwości Sądu, że sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.