Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SO/Ol 18/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II SO/Ol 18/13 Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku A.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 stycznia 2015 r.

W złożonym sprzeciwie skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowienia, a mianowicie:

1. - art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa., w związku z art. 78 Konstytucji RP, gdyż pozbawiony został nieobiektywnymi i niedorzecznymi argumentami oraz dyskryminacyjnym nastawieniem prawa do sądu.
2. - art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 1 ustawy ppsa. poprzez kuriozalne wywody, że strona wbrew dowodowym nie wykazała swojej sytuacji materialnej.
3. - art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 426 § 1 pkt 2 ustawy ppsa. poprzez nierozstrzygnięcie czy strona wnioskująca w zakresie swojego wniosku o prawo pomocy jest w stanie ponieść w 100% kosztów postepowania bez uszczerbku w swoim bycie i utrzymaniu.
4. - art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 252 § 1 ustawy ppsa. poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie oraz nieoparcie stwierdzenia dotyczącego określenia z uzasadnienia postanowienia, iż " w sposób nie budzący wątpliwości" skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej i bytowej.
5. - art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. polegające na wadliwym uznaniu, że skarżący może realnie ponieść koszty wnioskowanej pomocy bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie.
6. - art. 255 ustawy ppsa. polegający na bezpodstawnym jego niezastosowaniu w realiach rozpoznawanej sprawy poprzez przyjęcie przez Sąd, że skarżący swoim wnioskiem i dowodami źródłowymi nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postepowania bez uszczerbku dla siebie.
7. - art. 183 § 1 pkt 5 w związku z art. 255 ustawy ppsa., gdyż podjętym rozstrzygnięciem strona została pozbawiona swoich praw do właściwego i należytego rozpoznania zakresu i charakteru jej sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Jak wynika z adnotacji na kopercie zawierającej przesyłkę - sprzeciw, nadano ją w dniu 13 stycznia 2015 r. w Urzędzie Pocztowym Oddział B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa. od postanowienia w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W myśl natomiast art. 259 § 2 ppsa. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W rozpoznawanej sprawie postanowienie Referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SO/Ol 18/13) doręczono stronie w dniu 5 stycznia 2015 r. (karta 122 akt) wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia, zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 12 stycznia 2015 r.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skoro przedmiotowy sprzeciw został nadany w placówce pocztowej w dniu 13 stycznia 2015 r., zatem z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania zgłoszonych argumentów.

Sąd nie ma aktualnie innej możliwości jak orzec o odrzuceniu sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 259 § 2 ppsa., należało postanowić jak w sentencji.