Uzasadnienie
Po zapadnięciu postanowienia o odrzuceniu wniosku F.W. przyznane mu zostało prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Do pełnienia tej funkcji Okręgowa Rada Adwokacka w "[...]" wyznaczyła adwokata K.R.
W piśmie, które wpłynęło do Sądu 21 grudnia 2012 r., wskazał on, iż podjął niezwłocznie czynności i zapoznał się z aktami sprawy, wykonał fotokopie niektórych kart z akt sprawy, przeanalizował przepisy prawa i przeprowadził rozmowę z F.W. Na skutek negatywnych wypowiedzi F.W. pod jego adresem, zwrócił się do Izby Adwokackiej o zwolnienie z funkcji pełnomocnika. Podnosząc, iż mimo zwolnienia z tej funkcji (k. 39 akt) wykonał szereg czynności w sprawie, wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w § 18 ust. 1 pkt 2 podaje stawki minimalne za enumeratywnie wymienione czynności w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym, a mianowicie za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bądź tylko udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto za postępowanie zażaleniowe.
Skoro więc żadna z czynności podjętych przez wyznaczonego w sprawie adwokata nie mieści się w owym zamkniętym katalogu, brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku (abstrahując od nieusuwalnej przeszkody, którą każdorazowo stanowi w tym względzie niezawarcie oświadczenia wymaganego przez § 20 w/w rozporządzenia).
W konsekwencji, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 wskazanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.