Uzasadnienie
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie został wyznaczony do rozpoznania wniosku W. T. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzekania w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Prezesa z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej.
We wniosku z dnia "[...]" W. T. oświadczył, iż wobec fałszowania przez sędziów WSA w Warszawie każdej jego sprawy zawisłej przed tym sądem od 2001r. wnosi o ich wyłączenie. Dodał, iż dla usprawnienia fałszowania WSA w Warszawie postanowił rozpatrywać każdą jego sprawę oddzielnie.
Z oświadczeń sędziów i asesorów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, złożonych w związku z wnioskiem W. T. wynika, iż brak jest podstaw do ich wyłączenia, ponieważ nie zachodzą okoliczności, stanowiące przyczynę wyłączenia sędziego o której mowa w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 19 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Treść powołanego przepisu nie wskazuje jakiego rodzaju okoliczności mogłyby uzasadniać podejrzenie braku bezstronności i tym samym wyłączenie sędziego. Wobec powyższego zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób przeprowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego rozstrzygnięcia przez sędziego. Mogą to być więc okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią, a jedną ze stron charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest np. stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do powstania wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Stosownie do art. 20 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Wniosek ten powinien zatem wskazywać okoliczności lub dowody uprawdopodobniające istnienie przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego. Nie ulega więc wątpliwości, że wnioskodawca składając wniosek winien wskazać fakty, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy.
Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego, podnieść należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa nie jest on zasadny, bowiem skarżący nie wskazał przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziów. W ocenie Sądu samo twierdzenie skarżącego o fałszowaniu przez sędziów WSA w Warszawie każdej jego sprawy nie może przesądzać o zasadności wniosku. Wnioskodawca powinien wskazać okoliczności w postaci konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności składu orzekającego. Podkreślić trzeba, że samo negatywne przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej w myśl art. 19 p.p.s.a. ich wyłączenie. Oceny tej nie może zmienić subiektywne przekonanie strony co do wadliwego, niewłaściwego orzekania sędziów (postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OZ 665/08, Lex 440113).
We wniosku nie wskazano jakichkolwiek okoliczności, które byłyby przesłanką wynikającą z treści art. 18 i 19 p.p.s.a., zaś powołany we wniosku zarzut domniemanego fałszowania nie spełnia dyspozycji żadnego z powołanych wyżej przepisów. Zauważyć trzeba, że strona może zwalczać wadliwe orzeczenia wydane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, przez składanie nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład sądu rozpoznającego sprawę (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 1995 r., sygn. akt I ACz 309/95, OSA 1997, nr 9, poz. 49).
Ponadto, wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., musi być poprzedzone również złożeniem wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzeczy jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971r., sygn. akt I CZ 121/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55). W aktach sprawy znajdują się oświadczenia sędziów i asesorów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, z których jednoznacznie wynika, że między nimi a skarżącym nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego i asesora w sprawie w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. Wątpliwości takie nie nasuwają się również w oparciu o wszystkie inne zawarte w aktach administracyjnych i sądowych pisma i dokumenty.
W sprawie nie zachodzą też przyczyny określone w art. 18 § 1 p.p.s.a. powodujące wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., należało oddalić wniosek.