Uzasadnienie
W dniu 26 listopada 2012 r. A. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z wnioskiem o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wymiarze do jej górnej granicy, tj. w kwocie 33.995,20 zł z powodu naruszenia przez ten organ art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarżący zarzucił, że mimo ustawowego obowiązku organ ten nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w ustawowym terminie jego skargi z dnia 9 lipca 2012r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ w zakresie podania z dnia 1 czerwca 2012r., w którym domagał się sprostowania postanowienia tego organu z dnia 14 maja 2012r. w przedmiocie uzupełnienia i sprostowania decyzji z dnia 3 kwietnia 2012r. – co do prawa wniesienia zażalenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarga dotyczy postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku W. i C. Z..o ustalenie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego (legalizacji samowoli budowlanej) na działce nr "[...]" w miejscowości Ł. Wójt podał, że w dniu 3 kwietnia 2012r. wydał pozytywną decyzję w tej sprawie. W dniu 13 czerwca 2012r. A. Z. wniósł odwołanie, które w dniu 19 czerwca 2012r. zostało przekazane do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Podkreślono, że A. Z. otrzymywał odpowiedzi na składane pisma. Wobec tego zarzut bezczynności jest bezzasadny.
Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2012r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku w kwocie 100 złotych, stosownie do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
W odpowiedzi wnioskodawca wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. tutejszy Sąd odmówił stronie przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 213/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie na to postanowienie.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 kwietnia 2013 r. wnioskodawca został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi A. Z. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OZ 794/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
W związku z tym wnioskodawca został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W wyznaczonym terminie strona złożyła na urzędowym formularzu nowy wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. wpisu od wniosku.
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013r. WSA w Olsztynie oddalił wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 9 stycznia2014 r., sygn. akt II OZ 1203/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
W dniu 17 lutego 2014r. A. Z. został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 17 grudnia 2012r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego w kwocie 100 zł.
W dniu 24 lutego 2014r. wnioskodawca złożył wypełniony formularz ppf, w którym domaga się zwolnienia go w całości od wymaganego wpisu od wniosku. Jednocześnie A. Z. wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu od rozpoznania tego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie.
W dniu 20 października 2014r. wpłynęło do tutejszego Sądu postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt II SO/Bk 10/14 o oddaleniu wniosku A. Z. o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
W niniejszej sprawie, na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł.
Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, wnioskodawca nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo).
W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458).
Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony a zakres wnioskowanego prawa pomocy jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony. Kolejny wniosek skarżącego o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, z dnia 24 lutego 2014 r., zostanie rozpoznany odrębnie.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 55 § 1 i art. 64 § 3 p.p.s.a.