Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2010 r. M.K. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]", w której zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Została ona przekazana organowi, skarżący zaś wykonał wezwanie do przedstawienia w przepisanej formie wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Oświadczył, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jego stan posiadania ogranicza się do mieszkania "kwaterunkowego", a dochód, składający się z renty, zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku mieszkaniowego, wynosi 676,94 zł miesięcznie. Nadmienił, iż "spłaca(-) zaległe alimenty w wysokości 240.00 PLN", nie jest natomiast w stanie uregulować zadłużenia z tytułu należności za gaz, energię elektryczną i zasądzonych w kwocie ok. 7000 zł. kosztów adwokackich. Nie ma również możliwości wykupywania przepisywanych lekarstw, których koszt wynosiłby 550 zł miesięcznie
Stosownie do unormowania zawartego w art. 243 § 1, art. 245 § 3-4 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w postaci zwolnienia od całości lub części kosztów sądowych przyznaje się osobie fizycznej na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez wnioskodawcę dają podstawę do stwierdzenia, iż posiadane przez niego środki wystarczają jedynie na zaspokojenie fundamentalnych potrzeb życiowych, w związku z czym nie będzie go stać na poniesienie choćby części ewentualnych kosztów sądowych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.