Uzasadnienie
[...] z siedzibą w [...], reprezentowany przez radcę prawnego P. Ł., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosek z dnia 8 października 2018 r. o wymierzenie Rektorowi A grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", z tytułu nieprzekazania w terminie pięciu skarg na bezczynność ww. organu. Uzasadniając żądanie wskazał, że stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. złożył w tut. Sądzie pięć skarg z dnia 18 września 2018 r., na bezczynność Rektora A, w związku z wniesionymi przez ten [...] wnioskami z dnia 4 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 10 października 2018 r., działającego na zasadzie art. 57 § 3 P.p.s.a. oraz § 27 zarządzenia w sprawie ustalenia zasad biurowości, wyłączono ze sprawy o sygn. akt II SO/Op 12/18 - cztery sprawy z wniosków [...] z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Rektorowi A za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskami z dnia 4 lipca 2018 r., w różnych zakresach.
Niniejsza sprawa, odnotowana pod sygn. akt II SO/Op 16/18 dotyczy wniosku o wymierzenie grzywny Rektorowi A za nieprzekazanie skargi oznaczonej jako skarga nr 5, na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, objętej jednym z wniosków z dnia 4 lipca 2018 r.
Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 października 2018 r., wezwano pełnomocnika [...] z siedzibą w [...] do usunięcia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku - braków formalnych wniosku w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, przez:
- - wykazanie, stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo na dzień jego udzielenia była umocowana do działania w imieniu skarżącego [...] i w tym celu przedstawienie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie, np: pełnego odpisu z KRS;
- - nadesłanie jednego odpisu wniosku poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego.
Pełnomocnik skarżącego w dniu 17 października 2018 r. złożył w tut. Sądzie aktualny, pełny odpis KRS skarżącego [...] oraz odpis wniosku o ukaranie grzywną. Ponadto wskazał, że sposób reprezentacji skarżącego [...] wynika z § 22 ust. 1 pkt 1 Statutu [...], dołączonego do wniosku. Jednocześnie, działając na zasadzie art. 60 P.p.s.a., cofnął wniosek z dnia 8 października 2018 r. o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie do sądu administracyjnego skargi z dnia 18 września 2018 r. oznaczonej nr 5, na bezczynność Rektora A. Uzasadniając powyższe wskazał, że cofnięcie przedmiotowego wniosku jest zasadne wobec otrzymania w dniu 16 października 2018 r. przez pełnomocnika wnioskodawcy odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 91/18, objętej skargą nr 5, na bezczynność Rektora A. Podniósł, że w przeciwnym razie, postępowanie sądowe i tak zostałoby umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, tj. brak przedmiotu rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie nieprzekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przy czym z mocy art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie pełnomocnik [...] z siedzibą w [...] cofnął wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie sądowi skargi nr 5 wraz z aktami sprawy. W związku z tą okolicznością, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie wniosku jako niedopuszczalne. Analiza akt administracyjnych oraz przedmiot sprawy nie daje bowiem podstaw do oceny, by cofnięcie przedmiotowego wniosku zmierzało do obejścia prawa bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli wnioskujący skutecznie cofnął wniosek.
O powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.