Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, złożonym osobiście w Biurze Podawczym tut. Sądu w dniu 20 kwietnia 2010 r., pełnomocnik K. D. wniósł o wymierzenie Wojewodzie Opolskiemu - na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - grzywny, wobec niewykonania ustawowego obowiązku przesłania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek wyjaśnił, że skarżąca otrzymała od organu odpowiedź na skargę dopiero w dniu 14 kwietnia 2010 r. Podniósł również, że wcześniej organ odwoławczy zwracał się do organu pierwszej instancji o nadesłanie akt sprawy, jednak okoliczność ta nie zwalnia go z powinności dochowania rygorów procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odpowiadając na powyższy wniosek, Wojewoda Opolski wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarga na jego decyzję z dnia 28 stycznia 2010 r., znak [...], wpłynęła do organu - jak wynika z systemu obiegu dokumentów Urzędu - w dniu 8 marca 2010 r., natomiast przesyłka zawierająca akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę została nadana do Sądu w placówce pocztowej w dniu 8 kwietnia 2010 r. Organ wyjaśnił, że wskutek niedopatrzenia spowodowanego dużą ilością prowadzonych spraw i błędnych obliczeń wykonał ciążący na nim obowiązek jeden dzień po przewidzianym terminie. Przekroczenie terminu nie było znaczne, dlatego też uchybienia w tym zakresie nie można uznać za rażące.
Ponadto, przesłanie skarżącej oraz pozostałym stronom postępowania odpowiedzi na skargę w terminie późniejszym, nie świadczy - w ocenie organu - o braku wysłania akt sprawy do Sądu. Końcowo Wojewoda Opolski podkreślił, że obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został wykonany i nie ma potrzeby stosowania środków dyscyplinujących. Z kolei cel represyjny, jaki przyświeca grzywnie, został osiągnięty już samym wszczęciem niniejszego postępowania. Z tych powodów organ wnioskował o zaniechanie wymierzenia grzywny.
Na żądanie Sądu, Wojewoda Opolski przesłał dokumenty, na które powołał się w swoim piśmie, a które potwierdzają podaną przez niego datę wpływu skargi K. D. Na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt II SA/Op 255/10 na okoliczność wpływu skargi do organu odwoławczego w dniu 8 marca 2010 r. i nadania przez ten organ w dniu 8 kwietnia 2010 r. w placówce pocztowej przesyłki zawierającej skargę K. D. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 55 § 1 P.p.s.a.).
Grzywna, o której mowa we wskazanym przepisie ma charakter mieszany, a mianowicie dyscyplinująco - restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., przy czym - jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie - wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie omawianego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiwsa z 2006 r., nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 P.p.s.a, "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd winien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 274/09, Lex nr 564264).
Odnosząc powyższe uwagi ogólne do okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że wniosek K. D. o wymierzenie grzywny organowi nie mógł zostać uwzględniony. Materiał dokumentacyjny sprawy potwierdza, że skarga K. D. wpłynęła do Wojewody Opolskiego w dniu 8 marca 2010 r. Biorąc zatem pod uwagę powyższą datę wpływu skargi, należy stwierdzić, że 30-dniowy termin na wykonanie zobowiązania wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. upływał organowi w dniu 7 kwietnia 2010 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SA/Op 255/10, przesyłka zawierająca akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę została nadana przez organ do tut. Sądu w placówce pocztowej dniu 8 kwietnia 2010 r., a więc z jednodniowym opóźnieniem. Niewątpliwie, doszło zatem do opóźnienia w wykonaniu przez Wojewodę Opolskiego obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednakże, w ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. Wykazane opóźnienie było bowiem nieznaczne, przy czym organ odwoławczy wytłumaczył w sposób wystarczający i przekonujący przyczyny takiego stanu rzeczy.
Ponadto, nie miało ono wpływu na możliwość rozpoznania sprawy ze skargi K. D. w ustalonym przez Sąd terminie. Tym samym nie sposób uznać, że opóźnienie w przekazaniu skargi wywołało jakiekolwiek niekorzystne skutki, zwłaszcza dla skarżącej. Należy zwrócić także uwagę na fakt, że przekazanie akt Sądowi nastąpiło jeszcze przed złożeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, natomiast sprawa ze skargi K. D. została już zakończona wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 255/10 (nieprawomocny w dniu wydania niniejszego postanowienia).
W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, że nałożenie grzywny na organ byłoby niezasadne, gdyż nie służyłoby realizacji celów tego środka. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 151 P.p.s.a.