Uzasadnienie
Zarządzeniami z dnia 13 lutego 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek B. D. i S. D. o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 6 marca 2017r. B. D. i S. D. wnieśli sprzeciw na powyższe zarządzenia. Podnieśli, że w sprawie o przyznanie prawa pomocy powinno się działać bardziej liberalnie, bowiem oczywistym jest, że strona ubiegająca się o pomoc prawną nie jest zorientowana w zakresie wymogów formalnych. Z tych powodów zdaniem wnoszących sprzeciw ich wnioskowi powinno się nadać dalszy bieg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc, a wniosek strony podlega rozpoznaniu na nowo. Jednakże przedmiotem zaskarżenia jest zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art.258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art.258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Należy wskazać, że zarządzeniami z 13 lutego 2018 r. referendarz sądowy tutejszego Sądu pozostawił bez rozpoznania wniosek B. D. i S. D. o przyznanie prawa pomocy z powodu jego niepodpisania i niezłożenia na urzędowym formularzu, pomimo stosownych wezwań.
Sąd podziela stanowisko referendarza sądowego. Po pierwsze zważyć należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie należy zważyć, że jednym z wymogów pisma wnoszonego do Sądu jest złożenie pod nim podpisu strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Tymczasem B. i S. D. składając wniosek o prawo pomocy nie podpisali go. Zasadnym było zatem wezwanie ich do podpisania wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.
Sąd podziela też ocenę referendarza sądowego, że wnioskodawców należało wezwać do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wprost mówią o tym przepisy art. 252 § 1 i 2 oraz art. 257 p.p.s.a.
W ocenie Sądu referendarz sądowy trafnie stwierdził, że wnioskodawcy pomimo prawidłowego doręczenia im wezwań do podpisania wniosku o prawo pomocy i złożenia go na urzędowym formularzu, w zakreślonym 7-dniowym terminie wymogom tym nie sprostali. Z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 17 stycznia 2018 r. Ich odbioru podjął się - z uwagi na nieobecność adresatów - dorosły domownik W. S., co jest zgodne z art. 72 § 1 p.p.s.a. Do dnia 24 stycznia 2018 r. wnioskodawcy ani nie podpisali przedmiotowego wniosku, ani nie złożyli go na urzędowym formularzu.
W świetle powyższego uznać należy, że referendarz sądowy pozostawiając wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania działał prawidłowo. Dlatego Sąd na podstawie art.260 § 1 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Jednocześnie Sąd pragnie wyjaśnić, że brak jest przeszkód prawnych, by wnioskodawcy na nowo zwrócili się o przyznanie im prawa pomocy.
/-/ B. Drzazga