Uzasadnienie
H. D. wystąpiła z wnioskiem o prawo pomocy w zakresie całkowitym wskazując, że zamierza wnieść skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie zwolnienia z całkowitej odpłatności i nałożenia częściowej odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej.
Wniosek Skarżącej opatrzono symbolem "6324" (vide: zarządzenie z 24 września 2010 r.) opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej.
Odnosząc się do żądania zwolnienia od kosztów sądowych wyjaśnić należy, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych – art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W konsekwencji uznać należy, że Skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe. Dlatego, bez względu na sytuację majątkową i rodzinną Wnioskodawczyni, należało odmówić jej prawa pomocy w tym zakresie.
Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwoma małoletnimi synami w wieku 5 i 7 lat. Skarżąca jest osoba bezrobotną, a źródłem dochodu rodziny są świadczenia alimentacyjne wypłacane z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 1.000zł oraz zasiłek rodzinny w wysokości 182zł. Według przedstawionego zestawienia, koszty utrzymania koniecznego rodziny w całości wyczerpują uzyskiwany dochód.
Sytuacja majątkowa i rodzinna Wnioskodawczyni, wysokość osiąganego dochodu oraz wydatki utrzymania koniecznego rodziny, uzasadniają ocenę, że Skarżąca nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Zatem odmowa przyznania prawa pomocy powodowałaby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 i 2 w związku z art. 239 pkt 1 lit a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ S.Michalski