Uzasadnienie
P. D., reprezentowany przez r.pr. G. W., w dniu 05 października 2018 r. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta i Gminy postępowania w sprawie uszkodzenia drogi gminnej położonej w Ż. (działka nr ew. [...]).
Pismem z 10 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, powołując się na art. 54 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej w skrócie: P.p.s.a.), przekazał ww. skargę do Burmistrza Miasta i Gminy jako mylnie skierowaną bezpośrednio do Sądu. Skarga wpłynęła do organu w dniu 12 października 2018 r.
W dniu 5 grudnia 2018 r. pełnomocnik P. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywny za nieprzekazanie do Sądu w terminie powyższej skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Skarżący wskazał na naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a. i zażądał wymierzenia organowi grzywny. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]- złotych oraz rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi w przypadku nieprzekazania sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny.
Pismem z 10 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesłał Burmistrzowi Miasta i Gminy odpis wniosku o wymierzenie temu organowi grzywny i zobowiązał organ do złożenia w terminie 14 dni odpowiedzi na wniosek.
W dniu 27 grudnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga P. D. wraz z odpowiedzią na skargę Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2018 r. oraz z aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę wskazano sygnaturę niniejszej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art.
55. § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie 30-dniowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. W orzecznictwie podkreśla się, iż sam fakt przekazania skargi przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie na organ grzywny nie może przesądzać o braku przesłanek do wymierzenia na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. grzywny. Podobnie, przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w terminie, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. np. postanowienia NSA z 6 maja 2008 r. o sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r. o sygn. II OZ 914/10 oraz z dnia 17 kwietnia 2013. o sygn. akt I OZ 232/13 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w terminie 30 dni. Skoro skarga została doręczona organowi 12 października 2018 r., to jej przekazanie – zgodnie z art. 54 § 2 w zw. z art. 83 § 2 P.p.s.a., powinno nastąpić do dnia 12 listopada 2018 r. (poniedziałek) Tymczasem nastąpiło to w dniu 21 grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem 30- dniowego terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w kwocie [...]- zł. Określając wysokość orzeczonej grzywny w przedmiotowej sprawie, Sąd wziął pod uwagę z jednej strony istotne przekroczenie ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, ale zarazem uwzględnił, że finalnie skarga została przekazana tutejszemu Sądowi po doręczeniu organowi odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Wniosek o wymierzenie grzywny doprowadził tym samym do tego podstawowego skutku, jakim jest poddanie skargi kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji danie pierwszeństwa jedynie funkcji represyjnej i orzeczenie wysokiej grzywny nie byłoby zasadne. Dodać należy, ze w zasadzie już sam wniosek o wymierzenie organowi grzywny odniósł skutek dyscyplinujący, zatem Sąd przy ustalaniu wysokości grzywny kierował się przede wszystkim względami prewencyjności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak pkt 1 sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 sentencji), uwzględniając wysokość kosztów sądowych uiszczonych przez stronę (wpis od wniosku) oraz fakt korzystania z pomocy prawnej radcy prawnego (wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa). Ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego Sąd zastosował w tym wypadku stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 1pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.Dz. U. z 2018 r. poz. 265).
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak