Uzasadnienie
W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że W. K. przebywa w zakładzie karnym we Wronach. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ruchomego, ani nieruchomego, a także nie pobiera żadnych świadczeń pieniężnych w postaci renty, emerytury czy wynagrodzenia za pracę. Wnioskodawca nie posiada również żadnych oszczędności. Z treści wniosku wynika, że W. K. ma problemy ze wzrokiem i dlatego powołał się na obowiązek współpracy organów administracji z osobami niepełnosprawnymi.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.), obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach m.in. z zakresu pomocy i opieki społecznej. W niniejszym postępowaniu Wiesław Kuźlak oświadczył, że zamierza skarżyć orzeczenie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W konsekwencji oznacza to, że w niniejszej sprawie korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych tj. zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Na podstawie art. 249 a P.p.s.a. należało zatem umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
W. K złożył też wniosek o ustanowienie radcy prawnego, który należy rozpoznać merytorycznie w oparciu o jego sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Na podstawie art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanej sprawie, przy uwzględnieniu faktu, iż skarżący przebywa w zakładzie karnym i nie ma obecnie żadnych dochodów ani majątku, stwierdzić należy, że zalicza się on do osób znajdujących się w sytuacji materialnej uniemożliwiającej opłacenie honorarium pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a, art. 249 a, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ Robert Talaga