Uzasadnienie
A. K., w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: Ppsa), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o wymierzenie grzywny firma A z siedzibą w P., za nieprzekazanie jego skargi z [...] sierpnia 2019 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu A. K. wskazał, że [...] sierpnia 2019 r., za pośrednictwem organu, wniósł do sądu skargę na bezczynność firma A z siedzibą w P. w przedmiocie informacji publicznej, a także że skargę doręczono na adres organu w dacie [...] sierpnia 2019 r., Podkreślił, że jego skarga powinna być przesłana do sądu najdalej 2 września 2019 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez sąd, co w ocenie strony uzasadnia wymierzenie organowi grzywny. Do wniosku dołączono kserokopię strony z książki nadawczej z pieczęcią pocztową oraz wydruk śledzenia przesyłek.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 20 grudnia 2019 r., doręczono organowi odpis wniosku o wymierzenie grzywny oraz odpis skargi i zobowiązano go do udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni.
W odpowiedzi organ poinformował, iż 25 marca 2019 r. udzielono wnioskodawcy żądanej informacji. Organ wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.
Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 Ppsa). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 Ppsa). W rozstrzyganej sprawie skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, zwanej dalej: ustawa) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 ustawy stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 Ppsa.
Zatem obowiązkiem organu było przekazanie skargi na bezczynność najpóźniej do dnia 2 września 2019 r. (przy uwzględnieniu brzmienia przepisu 83 § 2 Ppsa, zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. (art. 55 § 1 Ppsa).
W tym miejscu podkreślić należy, że każda skarga do sądu administracyjnego wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne i tylko sąd jest uprawniony do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, to sąd, a nie organ administracji jest dysponentem skargi i to rolą sądu jest ocena, czy w danej sprawie bezczynność miała miejsce, czy też nie. Zatem bez względu na to, że organ pozostaje w przekonaniu, iż załatwił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jego obowiązkiem było przekazanie skargi na bezczynność do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 Ppsa ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu. W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
Z załączonej do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopii strony z książki nadawczej z pieczęcią pocztową oraz wydruku śledzenia przesyłek wynika, że skarga na bezczynność firma A z siedzibą w P. w przedmiocie informacji publicznej wpłynęła do organu 16 sierpnia 2019 r. Ponieważ piętnasty dzień terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy wypadał w sobotę, organ winien był przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 2 września 2019 r., czego jednak nie uczynił. Skarga bowiem, wbrew powyższemu obowiązkowi, nie została przekazana do sądu do dnia dzisiejszego.
Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, albowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 Ppsa w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało uznaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 Ppsa, który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało uwzględnić przede wszystkim to, że stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi został przez organ usunięty dopiero na wezwanie Sądu, w dniu 04 czerwca 2020 r. Na marginesie wskazać jedynie wypada, że podniesione przez organ argumenty, co do załatwienia wniosku A. K. o udostępnienie informacji publicznej, będą podlegały ocenie dopiero przy rozpoznawaniu przez sąd skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, iż grzywna w kwocie [...]zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.
Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 55 § 1 Ppsa w zw. art. 154 § 6 Ppsa, orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 Ppsa.
/-/ E. Brychcy