Uzasadnienie
Uzasadnienie
W skardze na opisane w sentencji postanowienie J. M. zawarła wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie rozpoznania skargi do innego sądu administracyjnego.
W ocenie wnioskodawczyni pomiędzy urzędnikami organów administracji publicznej w L. a prywatnym podmiotem [...], który od wielu lat podejmuje próby pozbawienia jej własności nieruchomości, istnieją szczególnie szkodliwe społecznie rozległe koligacje. Świadczyć ma o tym to, że wymieniona spółka uczyniła swoim pełnomocnikiem w sprawie wysokiego rangą urzędnika Wydziału i Kontroli [...] Urzędu Wojewódzkiego, będącego jednocześnie vice-dziekanem Okręgowej Izby Radców Prawnych. Pomiędzy tymi urzędnikami a spółką i lokalnym wymiarem sprawiedliwości istnieją powiązania biznesowe. W tych okolicznościach w jej ocenie sprawa z jej skargi powinna zostać rozpoznana przez inny sąd administracyjny, niż miejscowo właściwy. Natomiast wezwana do sprecyzowania żądania i wskazania sędziów, wobec których kieruje wniosek, oświadczyła że nie leży to w jej gestii, lecz jest zadaniem prokuratury lub CBA.
Postanowieniem z 17 maja 2013 r. II OW 46/13, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania powyższego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
W złożonych oświadczeniach sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podali, że nie znajdują podstaw do wyłączenia ich od orzekania. Z wymienionymi przez skarżącą osobami P. M. i M. P., jak i nią samą, nie łączą ich więzy, o których mowa w art. 18 § 1 Ppsa, jak też nie zachodzą żadne okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwość co do ich bezstronności. Jedynie sędzia W. K. wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wyłączenia go od orzekania, ponieważ łączą go z M. P. więzy, o których mowa w art. 19 Ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego jest gwarancją procesową mającą na celu rozpoznanie sprawy przez sąd w składzie zapewniającym bezstronność sędziów wobec stron, jak i przedmiotu sprawy. Poza przypadkami wymienionymi taksatywnie w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej "Ppsa"), kiedy sędzia jest wyłączony od rozpoznania sprawy z mocy samej ustawy, stosownie do art. 19 cyt. ustawy na żądanie sędziego lub na wniosek strony Sąd wyłączy danego sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek strony wymaga uprawdopodobnienia przyczyny wyłączenia. Ustanowionych ustawowo przyczyn wyłączenia sędziego nie można jednak interpretować rozszerzająco.
Zgłoszony przez J. M. wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniła ona okoliczności wynikających z dyspozycji art. 19 Ppsa. Podniesione zarzuty są nader ogólne i odnoszą się do istnienia bliżej nieokreślonej lokalnej grupy interesów. Skarżąca nie wskazała, jakie obiektywnie powody występują po stronie poszczególnych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w tym konkretne relacje osobiste, prowadzone sprawy albo zachowania, które uzasadniałyby wątpliwość co do ich bezstronności. Tymczasem było to jej obowiązkiem wynikającym z art. 20 § 1 Ppsa.
Natomiast przerzucenie tego ciężaru na inne podmioty nie znajduje uzasadnienia prawnego. Z kolei dla zasadności wniosku nie mają znaczenia ewentualne powiązania pomiędzy ww. spółką a pracownikami organów administracji publicznej, ponieważ podmioty te nie mogą w żadnym wypadku być członkami składu orzekającego sądu właściwego do rozpoznania skargi. Skarżąca nie wykazała zaś relacji pomiędzy tymi osobami, a sędziami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Wyjaśnienia wymaga, że tut. Sąd został wskazany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie do rozpoznania wniosku J. M., i w takim zakresie był nim związany (art. 170 Ppsa). Złożone w toku procedowania w tym przedmiocie oświadczenie sędziego W. K., z uwagi na swoją ogólność ograniczającą się do przytoczenia dyspozycji art. 19 Ppsa, nie wpłynęło na zmianę oceny wniosku skarżącej. Oświadczenie to nie wskazywało jakichkolwiek obiektywnych powodów, które potwierdziłoby zasadność wniosku skarżącej i podnoszonych przez nią zarzutów. Oświadczenia tego tut. Sąd nie mógł natomiast ocenić jako żądania, o którym mowa w art. 19 Ppsa, które stanowiłoby odrębną sprawę.
Z podanych względów, na podstawie art. 19 w zw. z art. 22 § 2 i 3 Ppsa, orzeczono o oddaleniu wniosku.