Uzasadnienie
Sygn. II SO/Rz 12/18
Uzasadnienie
Wnioskodawca F.B. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika radcy prawnego lub adwokata argumentując, że jedynym źródłem jego utrzymania jest emerytura własna i żony w łącznej wysokości 4300 zł, na leczenie wydaje od 300 do 500 zł, takie same wydatki na leczenie ponosi żona, czynsz na mieszkanie to wydatek 360 zł, media od 500 do 600 zł. Z uwagi na konieczność stosowania diet małżonkowie na żywność wydają ok. 2000 zł. Wniosek o ustanowienie pełnomocnika wnioskodawca uzasadnił brakiem wiedzy prawniczej i procedury administracyjnej oraz brakiem środków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Wskazał, że posiada mieszkanie o pow. 50 m², innego majątku nie posiada. Jako zobowiązania i stałe wydatki podał opłaty za leki od 600 do 1000 zł, media od 500 do 600 zł, czynsz 360 zł, wyżywienie, środki czystości, ubrania - 2000 zł miesięcznie.
Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.). Przedłożył decyzje o waloryzacji emerytur swojej i żony, wyciągi z rachunku bankowego, skierowanie na badanie, kartę informacyjną, fakturę za wodę, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (lekki), polisę ubezpieczeniową samochodu
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym (o taki ubiega się w tej sprawie wnioskodawca żądając zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ta preferencja jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym, w jakimkolwiek jego zakresie, jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie: "gdy osoba ta wykaże".
W ocenie rozpoznającego wniosek wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w jakimkolwiek zakresie. Łączna suma dochodów gospodarstwa domowego wnioskodawcy wynosi 4.277,14 zł (emerytura wnioskodawcy 2627,31 zł, jego żony 1649,83 zł). Opłaty związane z mediami reguluje on za pośrednictwem rachunku bankowego i nie są to kwoty wyższe od przeciętnych ponoszonych przez dwuosobowe gospodarstwo domowe (telewizja kablowa 68 zł, energia elektryczna 208,19 zł, 157,85 zł, gaz 137,23 zł). Analiza tego rachunku na podstawie przedłożonych wyciągów wskazuje, że wydatkuje ok. 1.100 do 1700 zł miesięcznie, saldo rachunku jest dodatnie i za luty 2018 r wynosiło 3.226,93 zł, za marzec 2018 r. 4.478,66 zł, za kwiecień 2018 r (przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy) 5.359,44 zł. Zatem nie można potwierdzić złej sytuacji finansowej wnioskodawcy w stopniu, który pozwalałby na zastosowanie prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, w tym częściowym.
Nie nadesłał wyciągów z rachunku żony, o co był także wzywany, nie potwierdził wydatków związanych z ochroną zdrowia, które w budżecie domowym były wysokie i jak twierdził konieczne. Nie sposób zatem uznać, że wnioskodawca pozostaje w sytuacji, która uniemożliwiałaby mu partycypowanie w kosztach postępowania, a wręcz odwrotnie - posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego, jeżeli widzi tego potrzebę, ponieważ wynika to z analizy jego rachunku bankowego.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.