Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2015 r. A. P. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie wniosek o wymierzenie Komendantowi Straży Miejskiej [...] (dalej: "Komendant SM") grzywny w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej zwana: "Ppsa", za nieterminowe przekazanie do Sądu złożonej przez niego w dniu 15 czerwca 2015 r. skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant SM wniósł o jego oddalenie. Podał, że wobec uwzględnienia skargi i udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej, w sprawie nie powinien mieć zastosowanie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.) – dalej: "udip", lecz art. 54 § 2 Ppsa, a zatem skarga została przekazana do Sądu w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą wniesioną przed tą datą, dlatego też – w myśl art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Stosownie do 54 § 1 Ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W przypadku zaś skarg, których przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, termin na przekazanie właściwemu sądowi skargi wynosi 15 dni (art. 21 pkt 1 udip). Wbrew twierdzeniom Komendanta SM żaden przepis nie wydłuża terminu przekazania skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej do 30 dni, w przypadku uwzględnienia skargi. W myśl zasady lex specialis derogat legi generali termin ten zawsze, niezależnie od tego, czy wskutek udostępnienia informacji postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe, wynosi 15 dni.
W myśl art. 55 § 1 Ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powołana regulacja ma charakter tak dyscyplinujący jak i represyjny oraz prewencyjny, a jedyną okolicznością dającą podstawę do uwzględnienia wniosku jest ustalenie faktu niewypełnienia ww. obowiązków w przewidzianym ustawą terminie (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r. II OSK 1024/06 oraz uchwałę NSA z dnia 3 listopada 2009 r. II GPS 3/09; opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt przekazania akt sprawy i formalnego udzielenia odpowiedzi na skargę nie czyni bezprzedmiotowym postępowania o wymierzenie grzywny. Powody uchybienia terminu mają natomiast wpływ na wysokość wymierzanej grzywny; w wyjątkowych okolicznościach mogą lec u podstaw oddalenia zgłoszonego wniosku.
Analiza akt sprawy II SAB/Rz 69/15 potwierdza stawiane przez wnioskodawcę zarzuty. Wniósł on bowiem skargę do organu w dniu 15 czerwca 2015 r., a jako przedmiot skargi wskazano w sposób nie budzący wątpliwości bezczynność Komendanta SM w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Tym samym w świetle powyższych wyjaśnień organ był zobowiązany do przekazania skargi Sadowi w terminie nie 30, a 15 dni, czego w przewidzianym terminie nie uczynił. Przekazanie skargi nastąpiło dopiero w dniu 10 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego), tj. 10 dni po upływie terminu.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniosek A. P. zasługiwał na uwzględnienie. Wyjaśnienia organu nie dawały podstawy do oddalenia wniosku bowiem nie potwierdziły, aby w sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przekazanie skargi do sądu w przewidzianym prawem terminie, a Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności z urzędu. Uwzględnienie skargi nie czyni postępowania o wymierzenie grzywny bezprzedmiotowym, gdyż jak już wskazano grzywna ta, oprócz funkcji dyscyplinującej, ma również charakter represyjny. Skoro zatem bezspornie Komendant SM nie dochował określonego przepisami udip terminu na przekazanie skargi, w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia grzywny. Niemniej w ocenie Sądu wyjaśnienia organu zasługiwały na uwzględnienie w zakresie ustalenia wysokości nałożonej grzywny.
Po pierwsze, organ przekazał skargę do tut. Sądu z nie tak wielkim, bo 10-dniowym opóźnieniem. Po drugie, analiza urządzeń biurowych tut. Sądu wskazuje, że była to pierwsza skarga na bezczynność Komendanta SM w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wobec czego w świetle uregulowań Ppsa i udip w związku z uwzględnieniem skargi, organ mógł mieć wątpliwości, co do obowiązującego go terminu do przekazania skargi wraz z aktami sprawy, choć niewątpliwie powinien znać regulacje ustawy, na podstawie której wnioskowaną informację udostępniono.
Mając zatem na względzie 10-dniowy okres uchybienia oraz wyjaśnienia organu, a także cele wymienionej grzywny – przede wszystkim jej prewencyjny charakter, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie grzywny w niewielkiej wysokości – 100 zł. Z podanych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Ppsa, orzeczono jak w punkcie I postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 Ppsa.