Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2019 r. AK zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wymierzenie A. sp. z o.o. z/s w [...] grzywny w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", za nieterminowe przekazanie do Sądu złożonej przez niego w dniu 9 sierpnia 2019 r. skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Spółka podniosła, że nie prowadzi przewozów komunikacji miejskiej, nie otrzymuje dotacji lub dopłat z tego tytułu i jest firmą utworzoną wyłącznie z kapitału prywatnego. Nie miała zatem podstaw zarówno do rozpoznania wniosku AK o udostępnienie informacji publicznej, jak również przekazania wniesionej przez niego skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W konsekwencji brak jest również podstaw prawnych do uwzględnia zgłoszonego żądania o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 Ppsa.
W piśmie z dnia 27 lutego 2020 r. AK podniósł, że A. sp. z o.o. w 2019 r. otrzymała dopłaty do biletów z ulgą ustawową, co wynika z pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Spółka jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w ww. zakresie
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do 54 § 1 Ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W przypadku skarg, których przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "udip", termin na przekazanie właściwemu sądowi skargi wynosi 15 dni.
W myśl art. 55 § 1 Ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powołana regulacja ma charakter tak dyscyplinujący jak i represyjny oraz prewencyjny, a jedyną okolicznością dającą podstawę do uwzględnienia wniosku jest ustalenie faktu niewypełnienia ww. obowiązków w przewidzianym ustawą terminie (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r. II OSK 1024/06 oraz uchwałę NSA z dnia 3 listopada 2009 r. II GPS 3/09; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powody uchybienia terminu mają natomiast wpływ na wysokość wymierzanej grzywny; w wyjątkowych okolicznościach mogą lec u podstaw oddalenia zgłoszonego wniosku.
Analiza akt sprawy potwierdza stawiane przez wnioskodawcę zarzuty. AK wniósł bowiem skargę do organu w dniu 9 sierpnia 2019 r., a jako przedmiot skargi wskazano w sposób nie budzący wątpliwości bezczynność Spółki w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że A. sp. z o.o. w 2019 r., a zatem w czasie skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, otrzymał dopłaty do biletów na podstawi umowy zawartej z Województwem [...]. Oznacza to, że twierdzenie organu o braku podstaw do przekazania skargi AK nie zasługuje na uwzględnienie.
Natomiast twierdzenia wnioskodawcy, że świadczenie przez skarżony podmiot zadań publicznych w zakresie transportu zbiorowego nie stanowi okoliczności nie mającej żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 Ppsa, są niezasadne. Jest to bowiem jedna z okoliczności, którą sąd winien wziąć pod uwagę ustalając wysokość grzywny, względnie rozważając odstąpienie od jej wymierzenia. Niemniej wobec przytoczonych wyżej okoliczności, w realiach opisywanej sprawy za zasadne Sąd uznał wymierzenie grzywy w wysokości 500 zł.
Wymaga podkreślenia, że postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny (art. 55 § 1 Ppsa) jest prowadzone w odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej niż sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec powyższego, w postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny sąd administracyjny nie jest uprawniony do ustalania, czy podmiot, któremu – zdaniem wnioskodawcy – należy wymierzyć grzywnę, jest organem podlegającym sądowej kontroli administracji w rozumieniu art. 1 Ppsa. Organem, który nie dopełnił obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, jest zaś w niniejszej sprawie Zarząd A. sp. z o.o. z/s w [...] (zob. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r. I OZ 748/13; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd ustalając wysokość grzywny wziął pod uwagę, że jak wynika z urządzeń biurowych sądu, niniejsza sprawa jest pierwszą w sprawą sądowoadministracyjną, w której strona jest A. sp. z o.o. Jednocześnie skarga AK nie została przekazana Sądowi przez okres ponad czterech miesięcy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 Ppsa.