Uzasadnienie
P. O. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy celem wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Do wniosku dołączył kserokopię decyzji, którą zamierza zaskarżyć.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że nie ma żadnego majątku, oszczędności ani dochodów, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku stałego oraz świadczenia pielęgnacyjnego w łącznej kwocie [...] zł miesięcznie, a jego wydatki stałe wynoszą: leki [...] zł, żywność [...] zł, środki czystości [...] zł, kwota na rachunki przekazywana matce [...] zł. Z załączonej do wniosku kopii wynika, że wnioskodawca mieszka z matką ale prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną nie zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczonej do [...] r.), nie posiada prawa do renty ani emerytury, utrzymuje się z zasiłków z pomocy społecznej.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy).
W myśl art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku o prawo pomocy stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie skarżący zamierza zaskarżyć decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych na rzecz osób uprawnionych, a zatem decyzję należącą do szeroko rozumianych spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, w których strona skarżąca jest zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z tego względu wniosek o przyznanie prawa pomocy w tej części jako bezprzedmiotowy należało umorzyć.
Mając natomiast na względzie informacje dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego zawarte w uzasadnieniu wniosku, a także wynikające z załączonej decyzji, wniosek w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego należało uwzględnić, ponieważ wnioskodawca nie jest w stanie ustanowić radcy prawnego korzystając z własnych zasobów i możliwości. Jest on osobą niepełnosprawną, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma majątku i utrzymuje się wyłącznie z pomocy opieki społecznej.
Z tego względu wniosek o ustanowienie radcy prawnego należało uwzględnić na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.