Uzasadnienie
Działająca z upoważnienia Burmistrza R. starszy pracownik socjalny Ośrodka Pomocy Społecznej w R. A. Z.-O., powołując się na art. 22 § 3 K.p.a., złożyła wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Ośrodkiem Pomocy Społecznej w R. a Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w J. w sprawie dotyczącej przyznania świadczeń dla B. F. przebywającego w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w R. z zakresu pomocy społecznej w formie zasiłku stałego oraz z zakresu świadczeń rodzinnych w formie zasiłku pielęgnacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) –dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Z kolei, w myśl art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4.
Kierując się treścią art. 59 § 1 P.p.s.a. stanowiącego, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu, tutejszy sąd, stwierdzając swą niewłaściwość rzeczową z powodów przytoczonych powyżej, przekazał sprawę sądowi właściwemu rzeczowo - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.