Uzasadnienie
Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] pismem z dnia 10 lutego 2020 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 29 czerwca 2020 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W piśmie z dnia 1 kwietnia 2021 r. organ wskazał, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Jednocześnie przekazał złożoną skargę z dnia 29 czerwca 2020 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.
Powołane wyżej przepisy przewidują dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie organowi grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania wskazanych wyżej dokumentów sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny. Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma bowiem charakter bezwzględny.
Natomiast sąd, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., winien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ tych obowiązków, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco–restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, publ., jw.). Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w ustawowym terminie, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. jw.).
Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 264/21, skarga Stowarzyszenia z dnia 29 czerwca 2020 r. na bezczynność Spółki Polskie Linie Lotnicze LOT S.A. z siedzibą w [...] wpłynęła do Spółki w dniu 1 lipca 2020 r., a została przekazana przez Spółkę do Sądu w dniu 1 kwietnia 2021 r.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że Spółka winna przekazać do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej w dniu 16 lipca 2020 r. Natomiast skarga została przekazana do Sądu ponad 8 miesięcy po terminie. Uchybienie ustawowego terminu było więc znaczne. Zaistniały zatem podstawy do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Sąd rozpoznający niniejszy wniosek podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2019 r. sygn. akt I OZ 1145/19, w którym wskazano, iż: "obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy podmiot uzna, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że nie jest organem administracji, albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga, będąca wszak pismem kierowanym do Sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej". Zatem przekonanie Spółki, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej nie miało wpływu na obowiązek przekazania skargi do Sądu.
Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M. P. z 2021 r., poz. 137), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5.167,47 zł, zatem górna granica grzywny wynosi 51.674,70 zł.
Przy określaniu grzywny w kwocie 500 zł Sąd miarkował jej wysokość, z jednej strony biorąc pod uwagę znaczną zwłokę w realizacji obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, charakter sprawy, a z drugiej - fakt przekazania skargi do Sądu wraz z wymaganymi dokumentami oraz to, że przekroczenie terminu ustawowego wynikało z przekonania Spółki, iż nie jest podmiotem zobowiązanym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie ze złej woli organu.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.