Uzasadnienie
A. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w celu wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komisję Stypendialną Wydziału [...].
W oświadczeniu zawartym w formularzu PPF wskazała, że pozostaje w faktycznej separacji z mężem, ma małoletnią córkę (ur. w 2018 r.), ale prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Oświadczyła, że od 1 stycznia 2017 r. nie uzyskuje żadnego dochodu, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, jest niezdolna do pracy. Podniosła, że oczekuje na operację.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jest wiadome referendarzowi z urzędu, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy, z uwagi na pogarszający się stan zdrowia oczekuje na kolejną operację, obecnie nie ma żadnych dochodów, nie posiada majątku ani oszczędności.
W konsekwencji oznacza to, że strona wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.