Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej jako "wnioskodawca", "Stowarzyszenie"), reprezentowane przez r. pr. A. K., pismem z dnia [...] marca 2022 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "organ", "Spółka"), na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm.), dalej P.p.s.a., grzywny za nieprzekazanie, w ustawowym terminie skargi z dnia [...] października 2021 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na wniosek organ, reprezentowany przez r. pr. E. K., wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wskazując, że postępowanie nie zostało wszczęte "z uwagi na brak otrzymania przez Spółkę wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2021 r." ewentualnie o odrzucenie skargi jako przedwczesnej "z uwagi na brak skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej".
Organ wskazał, że skarga na bezczynność Spółki została wysłana przez Stowarzyszenie na adres: ul. [...],[...]. Natomiast adres Spółki to: ul. [...],[...], co wynika z KRS Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada pośredniego trybu wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w art. 54 § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 55 P.p.s.a.).
Oznacza to, że wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.
Warunkiem wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 P.p.s.a. jest przede wszystkim złożenie skargi do organu, ponieważ to działanie powoduje, że aktualizuje się obowiązek organu do przekazania akt sądowi z odpowiedzią na skargę (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 343; postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1658/04, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt I SO/Bd 7/19).
Wobec tego w pierwszej kolejności należy rozważyć argumenty podniesione w odpowiedzi Spółki na wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie grzywny, że organ nie otrzymał skargi na bezczynność.
Wnioskodawca, jak wynika z potwierdzenia załączonego do skargi, wysłał skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej na adres: ul. [...],[...]. Organ wskazał, że adres Spółki to: ul. [...],[...], co wynika z KRS Spółki.
W ocenie Sądu wnioskodawca wysyłając ww. korespondencję nie sprawdził czy została wysłana na prawidłowy adres, co skutkowało tym, że nie złożył skargi, która podlegała przekazaniu Sądowi.
Skoro wnioskodawca nie złożył skargi to organ nie miał obowiązku ani przede wszystkim możliwości przekazania skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zatem wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny jest niedopuszczalny jako niepoprzedzony złożeniem skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.
Sąd postanowił o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.