Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 690/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2008 r. o przedłużenie studiów doktoranckich na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w [...]. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II SO/Wa 48/16 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał S.K. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
S.K. wnioskiem z dnia 17 maja 2018 r. (data wpływu do tut. Sądu) złożonym na urzędowym formularzu PPF, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 690/16.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, nie pracuje, bowiem jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie ma stałego miejsca zamieszkania – mieszka czasowo u rodziny i przyjaciół, u których się stołuje. Wskazał, że utrzymuje się z zasiłku dla niepełnosprawnych w kwocie 153 zł oraz pomocy rzeczowej od przyjaciół i rodziny. Do jego stałych kosztów utrzymania należą wydatki na rehabilitację kręgosłupa w wysokości ok. 100 zł miesięcznie oraz na zakup leków ok. 50 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Wyjaśnił, że w związku z nieuregulowaniem należności, wynikających z tytułu kredytu studenckiego, ma do spłacenia kwotę ok. 30.000 zł.
Do wniosku zostały dołączone kserokopie dokumentów sytuacji finansowej i zdrowotnej wnioskodawcy.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o jakiej mowa w art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., jest instrumentem służącym zainicjowaniu nowego postępowania, którego celem jest wykazanie, że kwestionowane (zaskarżone) orzeczenie zostało wydane niezgodnie z prawem i z tej bezprawności orzeczenia wynikła szkoda (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt I OZ 1690/17, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej wywołanej wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest odrębny od przedmiotu sprawy zakończonej orzeczeniem, którego ta skarga dotyczy, wobec czego prawo pomocy przyznane w toku postępowania zwykłego nie rozciąga się na postępowanie wywołane skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1120/12, dostępne j.w.).
Biorąc zatem pod uwagę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że choć formalnie w postępowaniu sądowym II SAB/Wa 690/16 w ramach przyznania prawa pomocy zwolniono wnioskodawcę od kosztów sądowych oraz ustanowiono radcę prawnego, to jednak jest on uprawniony do wystąpienia z nowym wnioskiem w tym zakresie – w związku ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.
Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz załączonych kserokopii dokumentów należy stwierdzić, że wnioskodawca spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Wnioskodawca jest osobą schorowaną, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, otrzymuje zasiłek dla osób niepełnosprawnych w wysokości 153 zł oraz pomoc rzeczową od rodziny i przyjaciół. Ponadto jest zobowiązany do spłaty kredytu studenckiego w wysokości ok. 30.000 zł. Nie ma stałego miejsca zamieszkania, żadnego majątku ani oszczędności. Jako stałe wydatki podał miesięczne koszty zakupu leków ok. 50 zł oraz rehabilitacji ok. 100 zł.
W ocenie referendarza sądowego należy uznać, że przy uwzględnieniu kosztów codziennego utrzymania i leczenia wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy, bowiem nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postepowania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.