Uzasadnienie
Małoletni O.S. i M.S. reprezentowani przez przedstawiciela ustawowego M.S. wnioskiem z dnia 11 czerwca 2018 r. (data wpływu do tut. Sądu) złożonym na urzędowym formularzu PPF, wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie wniesienia skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy M.S. jako przedstawiciel ustawowy małoletnich dzieci podała, że jest wdową, samotnie wychowującą dwójkę niepełnosprawnych dzieci. Wskazała, że z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem adwokata.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, że łączny dochód trzyosobowej rodziny stanowi kwota 2.491 zł, na który składają się świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi dziećmi w wysokości 1.477 zł, zasiłki rodzinne w kwocie 248 zł, dodatki do zasiłku rodzinnego w kwocie 546 zł, dodatki rehabilitacyjne w kwocie 220 zł. Ponadto oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, oszczędności i przedmiotów wartościowych.
Do stałych wydatków zaliczyła miesięczne opłaty za: czynsz najmu mieszkania – ok. 200 zł, leki – 200 zł, koszty leczenia, w tym dojazdy do lekarzy specjalistów – ok. 200 zł, suplementy diety dla dzieci – ok. 70 zł, energię elektryczną – ok. 200 zł, gaz – 45 zł, telewizję i Internet – 159 zł. Natomiast jako zobowiązania podała pożyczkę w wysokości 3.500 zł, zaległość w opłacie za wodę – 400 zł oraz debet w banku – 1.000 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 P.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować np. tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna małoletnich dzieci reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego M.S. jest trudna.
Dochód gospodarstwa domowego rodziny stanowi świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi dziećmi w wysokości 1.477 zł, zasiłki rodzinne w kwocie 248 zł, dodatki do zasiłku rodzinnego w kwocie 546 zł, dodatki rehabilitacyjne w kwocie 220 zł, łącznie 2.491 zł miesięcznie. M.S. w związku z koniecznością sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi oraz ich problemami zdrowotnymi pozostaje bez pracy. Otrzymywane świadczenia, z których rodzina się utrzymuje, w znacznej części przeznaczane są na bieżące utrzymanie rodziny (comiesięczne opłaty za: czynsz mieszkania – 200 zł, energię elektryczną – ok. 200 zł, gaz – 45 zł, telewizję i Internet – 159 zł oraz opłaty za leki – 200 zł, koszty leczenia, w tym dojazdy do lekarzy specjalistów – ok. 200 zł i suplementy diety dla dzieci – ok. 70 zł).
W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF, należy uznać, że w przypadku skarżących zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przy wykazanym dochodzie, ponoszonych wydatkach na miesięczne utrzymanie oraz uwzględniając ujawnione zadłużenia i zaległości płatnicze, w sposób oczywisty nie byliby w stanie samodzielnie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla własnego utrzymania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.