Uzasadnienie
W. K. pismem Sądu z dnia 8 września 2009 r., został wezwany do przesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wnioskodawca w zakreślonym przez Sąd terminie złożył wypełniony formularz PPF, wnosząc o przyznanie mu prawa pomocy w sprawie skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą niewidomą, przebywa w zakładzie karnym i z uwagi na swoją niepełnosprawność nie może podjąć pracy, dlatego nie ma żadnych środków finansowych. Podniósł, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności, a nawet rzeczy osobistego użytku.
Do wniosku została załączona kserokopia legitymacji osoby niepełnosprawnej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Oznacza to, że na W. K. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku.
Z uwagi na powyższe, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zbędne i nie podlega ocenie w zakresie przesłanek ustawowych.
Natomiast należało zbadać, czy jest zasadny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w chwili obecnej wnioskodawca, chociaż ma zapewnione podstawowe warunki egzystencji, przebywa bowiem w zakładzie karnym, nie posiada jednak żadnych środków finansowych, gdyż z uwagi na znaczny stopień niepełnosprawności - jest osoba niewidomą - nie może podjąć pracy. Jednocześnie oświadczył, że nie posiada też żadnych nieruchomości, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.
W związku z powyższym należało uznać, że W. K. spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz w związku z art. 254 § 1, 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.