Uzasadnienie
M. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, w sprawie skargi na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie odmowy przyznania stypendium.
Podał, że jest studentem, nie pracuje, pozostaje sam w gospodarstwie domowym (mieszka w akademiku), a utrzymuje się z otrzymywanych stypendiów – socjalnego, w kwocie 480 zł (wraz z dopłatą na akademik) i naukowego, w wysokości 640 zł oraz alimentów od ojca w kwocie 300-400 zł. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
W celu ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od otrzymania pisma: kserokopii dokumentów, z których wynika aktualna wysokość otrzymywanych świadczeń, kserokopii dokumentów, poświadczających stałe koszty utrzymania, wyciągu z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy.
Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 10 maja 2014 r.
Wobec faktu, że M. Z. do dnia rozpoznania wniosku nie złożył wymaganych dokumentów, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. odmówił stronie przyznania prawa pomocy.
Pismem z dnia 20 maja 2014 r., wnioskodawca wystąpił do Sądu o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów, dotyczących jego sytuacji majątkowej. Jednocześnie dołączył do akt kserokopię decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2014 r., wydruki z konta bankowego za okres od 1 lutego 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. oraz kserokopie faktur za telefon komórkowy.
Podał, że kwota stypendium, wpływająca na jego konto, jest pomniejszona o 300 zł, tytułem opłaty za akademik.
M. Z. pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. - w ustawowym terminie - złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez stronę.
Wniosek strony dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych (częściowe zwolnienie od kosztów sądowych) oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów, wnioskodawca jest studentem Uniwersytetu [...], nie pracuje, nie posiada majątku ani oszczędności. Utrzymuje się ze stypendium socjalnego, które wraz z dopłatą za akademik wynosi 480 zł, stypendium naukowego w kwocie 640 zł oraz alimentów od ojca – T. Z. w wysokości 300-400 zł miesięcznie.
Do stałych kosztów utrzymania strony należą: opłaty za akademik – 300 zł, opłaty za telefon – 119 zł, opłaty za korzystanie z pralki (w akademiku) – 32 zł, zakup miesięcznego biletu komunikacji miejskiej - 44,60 zł. Wydatki związane z zakupem jedzenia i środków czystości wynoszą, zgodnie z oświadczeniem strony, 400 zł miesięcznie. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że otrzymywane stypendium naukowe, przeznacza w całości na rozwój naukowy – wyjazdy i warsztaty naukowe.
W związku z powyższym należy uznać, iż strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. art. 260 oraz z art. 254 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.